برگزار کننده: مرکز تحقیقات نفرولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران
زمان برگزاری: ۵ الی ۷ تیر ۱۳۹۲
مکان برگزاری: تهران، مجتمع بیمارستانی امام خمینی

دانشمندان دریافتند پروتئینی که امکان می‌دهد مارماهی ژاپنی Anguilla japonica در تاریکی به شکل سبز درخشان ظاهر شود، به پزشکان در ارزیابی عملکرد کبد انسان کمک می‌کند. تیمی از «موسسه علوم مغزی Riken» در ژاپن به رهبری دکتر آتسوشی میاواکی و آکیکو کوماگای، نام این پروتئین را UnaG نهاده‌اند که نشان‌دهنده «پروتئین سبز Unagi» است.
اولین پروتئین فلورسنت شناخته‌شده در مهره‌داران یافت می‌شود و فقط هنگامی درخشان است که با بیلی‌روبین طبیعی موجود در عضلات این نوع مارماهی ترکیب شود. در انسان‌ها شکستن هموگلوبین خون بیلی‌ر‌وبین را تولید می‌کند و چنانچه در نتیجه نارسایی کبد، مقدار بیش از اندازه آن در جریان خون موجود باشد، می‌تواند سمی بوده و منجر به شرایطی مانند یرقان شود. از اندازه سطوح بیلی‌روبین در خون برای ارزیابی شرایط کبد و همچنین شناسایی نبود گلبول‌های قرمز خون به دلیل کم‌خونی استفاده می‌شود.
به‌منظور طراحی شیوه‌ای بسیار حساس، دقیق و سریع آزمایش بیلی‌ر‌وبین در نمونه‌ موردی‌های خون، دانشمندان با ژن درخشان UnaG مطالعه خود را آغاز کردند. با بررسی فرایندی که این ژن توسط پروتئین فعال شده است، آن‌ها سیستمی را ایجاد کردند که در آن UnaG به هر بیلی‌روبین موجود در نمونه‌موردی متصل می‌شود و منجر به درخشش آن می‌شود. محققان حاضر در این پروژه امیدوارند با کامل‌شدن این سیستم، بتوان کاربرد وسیعی به ویژه در کشوهای درحال توسعه برای آن طراحی کرد. آن‌ها همچنین امیدوارند که این ارزش جدید برای Anguilla japoni، تلاش‌های حفاظتی برای ممانعت از انقراض آن را به دنبال داشته باشد. جزئیات این مقاله علمی در مجله Cell ارائه شده است.

محققان مؤسسه علوم و فناوری پیشرفته کره جنوبی (KAIST) جهت حداکثر کردن پاسخ نوع خاصی از حسگرهای ترکیبات آلی فرار (VOCs)، روی روشی برای اصلاح ساختارهای یک‌بعدی (نانوالیاف اکسید قلع) تمرکز کرده‌اند. دوو کیم و همکارانش از مؤسسه علوم و فناوری پیشرفته کره جنوبی (KAIST) جهت حداکثر کردن پاسخ نوع خاصی از حسگرهای ترکیبات آلی فرار (VOCs)، روی روشی برای اصلاح ساختارهای یک‌بعدی (نانوالیاف اکسید قلع) تمرکز کرده‌اند. آنها نشان داده‌اند که در صورت بهینه کردن مورفولوژی و میکروساختار اکسید قلع، این حسگرهای مقاومت شیمیایی، بعنوان حسگرهای VOCs می‌توانند غلظت‌های بسیار کمی از استون را شناسایی کنند.
بازدم انسان حاوی تعدادی ترکیبات آلی فرار است. تشخیص دقیق نوعی خاصی از VOC (به عنوان مثال یک نشانگرزیستی یک بیماری خاص) در بازدم، اطلاعات مفیدی برای تشخیص بیماری‌های مختلف ارائه می‌دهد. برای مثال، استون، H2S، آمونیاک و تولوئن به ترتیب نشانه‌هایی از وجود دیابت، بوی بد دهان، اختلال در عملکرد کلیه و سرطان ریه است. هنگامی که حسگرهای مقاومت شیمیایی در معرض اکسیداسیون یا احیاء گازهای ردیابی‌شونده قرار می‌گیرند، مقاومت حسگر به‌صورت تابعی از دما تغییر می‌کند. تغییر مقاومت حسگر در اثر تغییر غلظت گاز ردیابی‌شونده نیز اتفاق می‌افتد. چالش‌برانگیزترین موضوع در زمینه استفاده از حسگرهای مقاومت شیمیایی در تشخیص بیماری‌ها، گزینش‌پذیری آنها نسبت به یک گاز خاص است. کیم توضیح داد: «این ابداع نشان‌دهنده راندمان بالای نانوالیاف متخلخل SnO2 شامل چندین لوله نازک هم محور است. این آرایش منحصر به‌فرد، با نسبت سطح به حجم بالا و ساختار داخلی متخلخل، می‌تواند چندین لایه حس‌کننده را در یک لیف در دسترس، بطور موثر و سریع به وجود آورد.»
حسگرهای فوق‌سریع استون، برای تشخیص دیابت، با استفاده از نانوالیاف دیواره نازک آرایش یافته SnO2 که با نانوذرات پلاتین عامل‌دار شده‌اند. این حسگر، استون را با دقت حدود 0.1 ppm (هشت برابر کمتر از حد دقت مورد نیاز برای تشخیص دیابت) شناسایی می‌کند. این نتیجه بهترین عملکرد را میان حسگرهای SnO2 که تاکنون گزارش شده است، دارد. کیم اضافه کرد: «نتایج ما، چشم‌انداز مثبتی در استفاده از این ماده در حسگرهای بازدمی برای تشخیص دیابت پدیدار ساخته است. همچنین ما توانستیم با رسوب نانوذرات پلاتین بر روی سطح لوله‌های هم محور و بسیارنازک SnO2، زمان پاسخ‌دهی را به مقدار آشکاری تا کمتر از 20 ثانیه کاهش دهیم.» این پژوهشگران الیاف جدار نازک SnO2 (که از نانولوله‌های چین‌دار SnO2 ساخته شده‌اند) را با استفاده از الکتروریسندگی و جدایش کنترل شده میان فازهای غنی از ماده اولیه و غنی از پلیمر تولید کردند. هنگامی که محلول‌هایی با ثابت دی الکتریک بالا و حاوی پلیمر، تحت ده‌ها هزار ولت، از یک سوزن باریک تزریق می‌شوند، جت مایع بر روی صفحه‌ای کشیده شده و به شکل الیاف پلیمری جامد درمی‌آیند. در این مورد خاص، این پژوهشگران به پدیده جالبی با عنوان جدایش میکرو فاز بین پلیمرها و سایر مواد محلول پی برده‌اند.
از ویژگی‌های اصلی پدیده جدایش میکروفاز، امکان تولید الیاف با شکل نامنظم مانند نوع گره خورده و توخالی است که این مساله در کاربردهای خاص مانند زمانی که مساحت سطح زیادی مورد نیاز است، مفید است. چراکه به عنوان مثال، رفتار جدایش فاز بین پیش ماده قلع و پلیمر می‌تواند تخلخل الیاف SnO2 را در حین عملیات حرارتی، در زمانی که پلیمر می‌سوزد و حفره‌های خالی بین کریستال‌های SnO2 باقی می‌گذارد، افزایش دهد. این پژوهشگران جزئیات نتایج کار تحقیقاتی خود را در مجله‌ی Advanced Functional Materials منتشر کرده‌اند.

محققان تاثير شدت سيگارکشيدن، طول مدت سيگاري بودن و ترک آن‌ را روي 34101 زن 89-54 ساله سوئدي که 219 نفر از آنها به آرتريت روماتوييد مبتلا بودند مورد بررسي قرار دادند. نتايج نشان داد که احتمال ابتلا به آرتريت روماتوييد به‌طور قابل‌توجهي با شدت سيگارکشيدن ارتباط دارد. اين ارتباط به شرح زير است: يک تا 7 سيگار در روز در مقابل عدم سيگار کشيدن (خطر نسبي: 31/2)، طول مدت سيگار کشيدن يک تا 25 سال در مقابل عدم سيگارکشيدن، (خطر نسبي: 60/1). اين خطر حتي 15 سال بعد از ترک سيگار در مقابل عدم مصرف سيگار همچنان بالا بود (خطر نسبي 99/1). البته درزناني که 15 سال پيش سيگار را ترک کرده بودند در مقابل زناني که يک سال پيش سيگار را ترک کرده بودند، ميزان خطر کمتر بود. مطالعات نشان مي‌دهد که حتي سيگار کشيدن به تعداد حتي اندک نيز با افزايش خطر آرتريت روماتوييد همراه است. افزايش واضح ابتلا به آرتريت‌روماتوييد حتي در ميان کساني که قبلا سيگار مي‌کشيدند عامل موثري در تشويق زنان براي سيگار نکشيدن است.

تحقیق جدید نشان می‌دهد نوجوانانی که روزانه بیش از یک قوطی (375 گرم) نوشیدنی شیرین مصرف می‌کنند در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2 و بیماری‌های قلبی و عروقی یا سکته مغزی قرار دارند. محققان این مرکز علمی با مطالعه بر روی هزار و 400 نوجوان 14 تا 17 ساله دریافته‌اند نوجوانانی که صرف نظر از چاقی‌شان روزانه حدود یک قوطی نوشیدنی شیرین مصرف می‌کنند، سطوح پایینی از کلسترول خوب و میزان بالایی از تریگلیسیرید بد در خون خود دارند.
بر اساس مجموعه‌ای از عوامل مرتبط با دیابت نوع دو و بیماری‌های قلبی و عروقی شامل وزن، فشار خون و سطوح کلسترول، چنین نوجوانانی در معرض خطر بالای ابتلا به بیماری‌های قلبی _متابولیک قرار دارند. دکتر"جینا آمبروسینی" سرپرست تیم تحقیقاتی درباره نتایج این پژوهش گفت: در حال حاضر ثابت شده که مصرف زیاد نوشیدنی‌های شیرین خطر چاقی را در افراد افزایش می‌دهد؛ آنچه که در این پژوهش مهم است بالا رفتن خطر بیماری‌های دیابت نوع دو و قلبی عروقی در بین مصرف کنندگان افراطی نوشیدنی‌های شیرین حتی در افراد جوانی است که دچار اضافه وزن نیستند. این پژوهش در مجله "American Journal of Clinical Nutrition" منتشر شده است.

يک مطالعه جديد پيشنهاد مي‌کند که استاتين‌ها شايد خطر ابتلا به ديابت را بيشتر کنند. اين خطر ميان افراد مصرف کننده آتورواستاتين، روزوواستاتين و سيمواستاتين بيشتر ديده شده است. با بررسي تقريبا 50 هزار نفر کانادايي، محققان دريافتند که ميزان ابتلا به ديابت ميان افراد مصرف کننده استاتين‌ها به‌طور کلي کم است، هرچند آتورواستاتين مي‌تواند خطر ابتلا به ديابت را تا 22 درصد بيشتر کند. روزوواستاتين اين خطر را تا 10 درصد بيشتر مي‌کند، در حالي‌که پراواستاتين اثر مطلوبي روي ديابت دارد. نتايج حاضر که در BMJ به چاپ رسيده، پزشکان را تشويق مي‌کند تا مزايا و معايب احتمالي تجويز اين داروها را براي بيماران خود بسنجند. البته اين مساله بدين معنا نيست که بيماران مصرف دسته دارويي استاتين‌ها را متوقف کنند، بلکه تنها ارتباطي ميان مصرف استاتين و خطر بيشتر ديابت يافت شده که يک ارتباط علت و معلولي را ثابت نمي‌کند و قابل تعميم دادن به کل نيست.

نتايج يک مطالعه جديد حاکي از آن است که سوزش سردل متناوب و مزمن خطر بروز سرطان‌هاي حلق و طناب صوتي را ميان افرادي که نه الکل مي‌نوشند و نه سيگار مي‌کشند، افزايش مي‌دهد. اين مطالعه که در نشريه Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention به چاپ رسيده، همچنين نشان مي‌دهد که استفاده از آنتي‌اسيدها اثر محافظتي دربرابر اين سرطان‌ها دارند، در حالي‌که داروهاي تجويزي اين اثر را ندارند. مطالعه مذکور که به‌صورت مبتني بر جمعيت انجام شده، قويا پيشنهاد مي‌کند که ريفلاکس معده که باعث سوزش سردل متناوب مي‌شود، يک عامل خطر مستقل براي سرطان فارنکس و لارنکس است. در اين مطالعه 631 بيمار و 1234 نفر کنترل که از نظر سن و جنس تطابق داده شده بودند، مورد بررسي قرار گرفتند. براساس نتايج به دست آمده، داشتن سابقه ترش کردن متناوب با افزايش 78 درصدي ابتلا به سرطان‌هاي فارنکس و لارنکس ميان افرادي بود که نه سابقه نوشيدن الکل و نه سابقه سيگار کشيدن داشتند. از سوي ديگر، در ميان افرادي که سوزش سردل متناوب داشتند، افرادي که آنتي‌اسيد مصرف مي‌کردند، 41 درصد کمتر احتمال داشت که دچار سرطان‌ شوند، در حالي‌که داروهاي تجويزي و خانگي چنين اثري را از خود نشان نمي‌دادند. اثر محافظتي آنتي‌اسيدها صرف‌نظر از خصوصياتي مانند وضعيت نوشيدن و مصرف دخانيات، وضعيت HPV-16 و محل تومور بود.

محققان استراليايي يک پروتئين مربوط به دستگاه ايمني را کشف کرده‌اند که اين پتانسيل را دارد تا پيشرفت ديابت نوع 1 را در مراحل اوليه و قبل از آنکه سلول‌هاي توليدکننده انسولين تخريب شوند، متوقف يا برگشت‌پذير کند. اين کشف پيامدهاي گسترده‌تري دارد، زيرا اين پروتئين مسوول محافظت از بدن در برابر پاسخ‌هاي ايمني گسترده است و مي‌تواند براي درمان يا حتي پيشگيري از ديگر اختلالات ايمني مانند مالتيپل اسکلروزيس يا آرتريت روماتوييد نيز مورد استفاده قرار گيرد. پروتئين مذکور که CD52 نام گرفته، مسوول ساپرس کردن سيستم ايمني است. محققان در اين بررسي دريافتند که در مدل پره‌کلينيکال ديابت نوع يک، برداشتن سلول‌هاي ايمني توليدکننده CD52 باعث پيشرفت سريع ديابت خواهد شد. بنابراين وجود اين سلول‌ها براي پيشگيري از ابتلا به بيماري‌هاي اتوايميون ضروري است و اين پروتئين پتانسيل بزرگي به عنوان عامل درماني دارد.

به تازگي سازمان غذا و داروي آمريکا اليپتا را براي درمان بيماري‌هاي مزمن انسدادي ريه تاييد کرده است. برئو اليپتا، نام تجاري پودر استنشاقي فلوتيکازون فوروات و ويلانترول است که به عنوان درمان نگهدارنده و درازمدت انسداد جريان هوا در مبتلايان به بيماري‌هاي مزمن انسدادي ريه نظير برونشيت مزمن و آمفيزم تجويز مي‌شود. ثابت شده اين دارو در کاهش شدت بيماري‌هاي مزمن انسدادي ريه موثر است.
همان‌طور که مي‌دانيد، بيماري‌هاي مزمن انسدادي ريه، طيف گسترده‌اي از بيماري‌هاي ريوي هستند که با گذشت زمان وخيم‌تر مي‌شوند. علايم عمومي اين مجموعه بيماري‌ها عبارتند از تنگي نفس و سرفه مزمن. استعمال دخانيات از جمله اصلي‌ترين علل ابتلا به بيماري‌هاي مزمن انسدادي ريه است. برئو اليپتا باعث کاهش التهاب ريه‌ها و شلي عضلات اطراف راه‌هاي هوايي مي‌شود و در نهايت جريان هوا را افزايش مي‌دهد. به اعتقاد دکتر «کورتيس روزبروگ»، سرپرست مطالعه انجام‌شده روي اين دارو، تاييد اليپتا براي درمان طولاني‌مدت بيماري‌هاي مزمن انسدادي ريه، گزينه تازه‌اي را براي کنترل هر چه بهتر مبتلايان به اين بيماري‌ها در اختيار متخصصان قرار خواهد داد.
فلوتيکازون، يک کورتيکواستروييد استنشاقي و ويلانترول، يک آگونيست طولاني اثر بتا دو آدرنرژيک است. اثربخشي و ايمني اليپتا روي 7هزار و 700 بيمار با تشخيص بيماري مزمن انسدادي ريه مورد بررسي قرار گرفت. در بيماران تحت درمان با اين دارو در مقايسه با مصرف‌کنندگان دارونما، عملکرد ريه بهبود چشمگيري داشت. در بروشور اطلاعات دارويي مربوط به اليپتا در مورد افزايش خطر مرگ مرتبط با آسم در مصرف‌کنندگان آگونيست‌هاي طولاني‌اثر بتا دو آدرنرژيک هشدار و تذکر داده شده است که اليپتا براي درمان آسم مورد تاييد نيست. پزشکان تجويز‌کننده اليپتا بايد به خاطر بسپارند اين دارو براي درمان اورژانس مشکلات تنفسي حاد نظير برونکواسپاسم حاد مناسب نيست و استفاده از آن در افراد کوچک‌تر از 18 سال توصيه نمي‌‌شود. عوارض گزارش‌شده به دنبال مصرف اليپتا ممکن است شديد باشند. افزايش خطر ابتلا به پنوموني و شکستگي‌هاي استخواني از جدي‌ترين عوارض احتمالي ناشي از مصرف اين دارو هستند. شايع‌ترين عوارض گزارش‌شده به دنبال مصرف اليپتا عبارتند از التهاب مجاري بيني( نازوفارنژيت)، عفونت مجاري تنفسي فوقاني، سردرد و کانديديازيس دهاني.

توسيليزوماب (tocilizumab) با نام تجاري آکتمرا (Actemra) از سوي FDA براي درمان آرتريت چندمفصلي با علت ناشناخته جوانان مورد تاييد قرار گرفته است. داروي مذکور را مي‌توان به‌تنهايي يا به صورت درمان ترکيبي با متوترکسات براي کودکان بالاي 2 سال تجويز کرد. آرتريت با علت ناشناخته جوانان که با نام آرتريت روماتوييد جوانان نيز شناخته مي‌شود يک بيماري مزمن دوران کودکي است. تاييديه مذکور، دومين انديکاسيون مورد تاييد FDA براي آکتمرا و اولين داروي تاييدشده اين سازمان براي درمان آرتريت با علت ناشناخته جوانان طي 5 سال اخير است. آکتمرا اولين آنتاگونيست گيرنده اينترلوکين 6 انساني است که براي درمان آرتريت روماتوييد شديد و فعال در بزرگسالان مورد تاييد قرار گرفته بود.

درخواست بررسي ثبت داروي جديد براي مولکول دارويي TMC435 با نام سيمپروير (simeprevir) از سوي FDA پذيرفته شده است. مهارکننده در دست بررسي پروتئاز NS3/4A به شکل کپسول‌هاي 150ميلي‌گرمي همراه با اينترفرون پگيله و ريباويرين براي درمان ژنوتيپ يک هپاتيت C در بزرگسالان تجويز خواهد شد. ويروس هپاتيت C يک بيماري عفوني منتقله از خون است که کبد را هدف قرار مي‌دهد. در صورت درمان نشدن، اين بيماري به تخريب کبد و سيروز منتهي خواهد شد. اطلاعات ارائه‌شده براي ثبت اين دارو از مطالعات فاز 3 روي بيماراني که از ابتدا تحت درمان با اين دارو قرار گرفته بودند و نيز آن گروه که بيماري آنها پس از درمان اوليه با اينترفرون عود کرده بود به دست آمد. سيمپروير با بلوک آنزيم پروتئاز و ناتوان کردن ويروس هپاتيت C از تکثير داخل سلول ميزبان اعمال اثر مي‌کند. تخمين زده مي‌شود حدود 150 ميليون نفر در سراسر دنيا به ويروس هپاتيت C آلوده هستند و سالانه 350 هزار نفر بر اثر آن جان خود را از دست مي‌دهند.

گازی که بوی بمب‌های بدبو را تامین می‌کند می‌تواند درمانی برای مفاصل متورم و دردناک نیز باشد. دانشمندان دانشگاه پزشکی اکستر دریافته‌اند که سولفید هیدروژن که بیشتر برای بوی بد شبیه تخم مرغ گندیده آن شناخته شده است، می‌تواند بطور چشمگیری تورم مفاصل آسیب‌دیده در اثر روماتیسم مفصلی را کاهش دهد. آنها داروی جدیدی را مورد آزمایش قرار دادند که به مفاصل روماتیسمی تزریق شده و در آنجا به تدریج این گاز را از خود منتشر می‌کند. این دارو نشان داده که می‌تواند از انتشار مواد شیمیایی التهابی که منجر به التهاب بافت درون لگن، زانوها، مچ دست و بازوها شده، جلوگیری کند.
این پژوهش این احتمال را نشان داده که بتوان از این گاز برای کمک به بیماران مبتلا به آرتروز و حتی افرادی که مفاصل آنها برای چندین سال تحت تاثیر التهابات قرار داشته، استفاده کرد. این یافته‌های جدید در میان مجموعه‌ای از اکتشافات قرار دارند که گاز سولفید هیدروژن را یک درمان جدید قوی برای بیماری زیادی مانند بیماری قلبی، آسم و دیابت معرفی کرده‌اند. برای مثال تصور بر این است که این گاز می‌تواند فشار خون را با کمک به شل شدن سلولهای درون مخاط رگهای خونی کاهش دهد. این کار باعث انبساط رگها و عبور آزادانه‌تر خون از میان آنها می‌شود. به باور کارشناسان، این امر شاید دلیل آن باشد که سیر با محتوای مقدار کمی از سولفید هیدروژن برای قلب خوب است.
در سالهای اخیر دانشمندان دریافته‌اند که بدن انسان سولفید هیدروژن را در دهان و شکم تولید می‌کند. آنزیمهای خاص مسئول آزادسازی تدریجی این ماده در جریان خون برای کمک به حفظ بدن در برابر التهابات ناشی از بیماری یا جراحت هستند. این آزمایشات در حال حاضر بر روی موشها انجام شده و محققان امیدوارند بتوانند کارآزمایی‌های انسانی را تا دو سال آینده آغاز کنند. این پژوهش در مجله Cellular and Molecular Medicine منتشر شده است.

اخيرا سازمان غذا و داروي آمريکا(FDA)، ليپتروزت (Liptruzet) که قرص‌هاي ترکيبي حاوي ازتيماب و آتوروستاتين است را به عنوان دارودرماني کاهنده کلسترول LDL خون مورد تاييد قرار داده است. ازتيمايب، يک درمان پايين‌آورنده کلسترول LDL و آتوروستاتين، يکي از پرمصرف‌ترين استاتين‌ها در دنياست. ليپتروزت با الگوي مصرف يکبار در روز به شکل قرص‌هاي حاوي 10 ميلي‌گرم ازتيماب در ترکيب با 40،20،10 و80 ميلي‌گرم آتوروستاتين توليد شده است. قرص‌هاي لپتروزت 10/10 و 10/80 ميلي‌گرمي به نظر از لحاظ بيواکي والان و اثربخشي مناسب‌ترين اشکال ترکيبي به نظر مي‌رسند. دوز آغازين توصيه‌شده براي اين دارو،10/10 يا 10/20 ميلي‌گرم است. شايع‌ترين عوارض گزارش‌شده به دنبال مصرف لپتروزت در بيماران تحت مطالعه عبارت بودند از بالارفتن آلانين ترانس آميناز (5درصد بيماران)، افزايش آسپارتات ترانس آميناز (4 درصد بيماران) و درد عضلاني-اسکلتي (4درصد بيماران).

پژوهشگران ايتاليايي معتقدند رشد تومور در بدن انسان موجب تغييرات متابوليک متعددي مي‌شود که به توليد انواع خاصي از ترکيبات شيميايي منجر مي‌شوند و اين ترکيبات را مي‌توان در گازهاي بازدمي شناسايي کرد. اين پژوهشگران فرضيه خود را روي 37 بيمار مبتلا به سرطان‌هاي کولورکتال و 41 فرد شاهد آزمودند.
بازدم افراد در يک کيسه خنثي به نام تدلر (Tedlar) جمع‌آوري شد و با روش اسپکترومتري توده‌ايي- کروماتوگرافي گازي مورد بررسي قرار گرفت تا الگوي ترکيبات شيميايي گازي آن مشخص شود. با استفاده از شبکه عصبي احتمال‌سنج، آن دسته از گازهايي که در افتراق افراد سالم از مبتلايان به سرطان کولورکتال مي‌توانند موثر باشند، تعيين گرديدند. با استفاده از اين ترکيبات گازهاي بازدمي، پژوهشگران توانستند با حساسيت 86%، ويژگي 83% و دقت تشخيص 85% بيماران را از گروه شاهد افتراق دهند.
براي اثبات دقت تشخيص، اين ترکيب شيميايي در گاز بازدمي 25 بيمار ديگر مورد آزمايش مجدد قرار گرفتند. اين مرحله از مطالعه نشان داد، ارزيابي اين 15 ترکيب شيميايي در گاز بازدمي مي‌تواند با دقت 76% افراد سالم را از مبتلايان به سرطان کولورکتال افتراق دهد. با اين وجود، براي استفاده از اين روش‌ در بيماريابي سرطان کولورکتال هنوز مطالعه در جوامع مختلف و حجم نمونه‌هاي بسيار بالاتر نياز است. مهم‌ترين امتياز اين روش غيرتهاجمي بودن آن است.

اريتم ايندوراتوم بيزين (Eythema mduratum of Bazin) به عنوان نوعي واکنش افزايش حساسيتي به حضور باسيل سل در بدن در نظر گرفته شده است. با توجه به اينکه به تازگي از آزمايش آزادسازي اينترفرون گاما در تشخيص انواع نهفته سل استفاده شده پژوهشگران کره‌اي اين روش را براي تشخيص اريتم ايندوراتوم نيز به کار گرفته‌اند. در اين مطالعه به طور گذشته‌نگر پرونده 22 بيمار مبتلا به اريتم ايندوراتوم ناشي از سل بررسي شد و دقت تشخيصي آزمايش آزادسازي اينترفرون گاما در اين بيماران با افرادي که اريتم ايندوراتوم آنها ناشي از ابتلا به بيماري‌هاي ديگر همچون پسوريازيس يا واسکوليت بود مورد مقايسه قرار گرفت. در نهايت مشخص شد 100% از مبتلايان به اريتم ايندوراتوم بيزين (نوعي از اريتم ايندوراتوم که در واکنش به حضور سل در بدن ايجاد شده) در آزمايش آزادسازي اينترفرون‌گاما مثبت هستند، در حالي که ميزان مثبت‌شدن آزمايش در انواع ناشي از پسوريازيس تنها 64/63% و در ديگر انواع واسکوليت‌ها 67/66% است. پژوهشگران نتيجه‌گيري کردند آزمايش آزادسازي اينترفرون گاما قابليت تشخيص بسيار بالايي براي شناسايي اريتم ايندوراتوم بيزين دارد و بايد در موارد مشکوک به اين بيماري مورد استفاده قرار گيرد.

پژوهشگران ايتاليايي در مطالعه جديدي اقدام به آزمون دقت تشخيصي اندازه‌گيري کورتيزول بزاق با کروماتوگرافي مايع در تشخيص هيپرکورتيزوليسم تحت باليني کرده‌اند. در اين مطالعه مقطعي، 70 بيمار مبتلا به تومورهاي تصادفي آدرنال (اينسيدنتالوما) که هيچگونه علامت يا نشانه‌اي از هيپرکورتيزوليسم نداشتند و در ضمن در آزمايش سرکوب دگزامتازون شبانه، آزمون اندازه‌گيري 24 ساعته کورتيزول آزاد ادرار يا آزمون اندازه‌گيري ACTH صبحگاهي، هيپرکورتيزوليسم آنها اثبات شده بود، مورد بررسي قرار گرفتند. سطح کورتيزول بزاق اين افراد در انتهاي شب (ساعت 11 شب) اندازه‌گيري شد و سطح طبيعي اين هورمون در بزاق کمتر از 8/2 نانومول در ليتر تعيين گرديد.
در اين مطالعه مشخص شد بالا بودن سطح کورتيزول بزاق در انتهاي شب (بيش از 8/2 نانومول در ليتر) با ويژگي 3/83% و حساسيت 3/31% مي‌تواند هيپرکورتيزوليسم تحت باليني را تشخيص دهد. همچنين بالا بودن سطح کورتيزول بزاق در انتهاي شب با ويژگي 2/85% و حساسيت 6/55% قادر به تشخيص پرفشاري خون، ديابت و استئوپروز در اين بيماران بود. ترکيب نتايج دو آزمايش (اندازه‌گيري کورتيزول بزاق با آزمايش سرکوب دگزامتازون شبانه) ويژگي تشخيص را به 9/88% و حساسيت را به 2/85% افزايش داد. به همين دليل اين پژوهشگران پيشنهاد کردند از ترکيب اين دو آزمايش مي‌توان براي تشخيص هيپرکورتيزوليسم تحت باليني در بيماران استفاده کرد.

عفونت مزمن ويروس هپاتيت B و ويروس هپاتيت C هر دو به صورت بالقوه مرگبار هستند ولي تاکنون مقايسه مستقيمي بين پيامدهاي باليني اين دو بيماري انجام نشده است. از ميان تقريبا 5000 مرد آمريکايي همجنس‌باز ثبت‌شده در يک بانک اطلاعاتي آينده‌نگر بزرگ، حدود 5% آن‌ها که مبتلا به يکي از اين دو نوع هپاتيت مزمن بودند، به يک مطالعه وارد شدند. پس از دوره پيگيري با ميانه مدت تقريبا 8 سال، مرگ‌ومير ناشي از تمامي علل در هر دو گروه مشابه بود ولي مرگ‌ومير مرتبط با کبد در مبتلايان به عفونت مزمن هپاتيت B به صورت معني‌داري افزايش نشان مي‌داد. اين يافته در بيماران HIV منفي و HIV مثبت- حتي در مبتلايان به نقص ايمني شديد- صدق مي‌کرد.
عده کمي از مردان شرکت‌کننده در مطالعه به خاطر عفونت هپاتيت C تحت درمان قرار داشتند که حذف اين افراد از مطالعه نيز الگوهاي مشاهده‌شده را تغيير نداد. با اين حال، مرگ‌ومير مرتبط با کبد در افراد دچار عفونت همزمان با هپاتيت B و HIV، در صورت ورود به مطالعه پس از سال 2002 نسبت به سال‌هاي قبل از آن به صورت معني‌داري کمتر بود. اين يافته احتمالا به خاطر مصرف داروهاي ضد ويروسي جديدتري است که فعاليتي عليه هر دو ويروس دارند.
اين اولين مطالعه‌اي است که در آن اثرات عفونت‌هاي هپاتيت B و C در يک جمعيت نسبتا همگن مقايسه مي‌شوند. اين نتايج قابل توجه هستند زيرا اخيرا تبليغات زيادي براي آگاهي عمومي نسبت به غربالگري و درمان هپاتيت C صورت مي‌گيرد. پزشکان بايد به خاطر داشته باشند که علي‌رغم واکسيناسيون، هپاتيت B هنوز شايع است و درمان خوراکي موثري دارد که مي‌تواند جان افراد زيادي را نجات بدهد.

دانشمندان اسکاتلندی به دنبال انجام نخستین آزمایش‌های خون مصنوعی روی انسان هستند. محققان مرکز پزشکی احیا (SCRM) در ادینبورگ، گواهی تولید خون از سلول‌های بنیادی را صادر کردند. این خون سپس بر روی انسان‌ها آزمایش می‌شود. گواهی دریافتی از «آژانس نظارتی فراورده‌های دارویی و بهداشتی» بریتانیا به دانشمندان اسکاتلندی امکان تولید خون مصنوعی در مقیاس صنعتی را می‌دهد. این امر موجب رویارویی با کمبودها و توقف انتقال عفونت‌ها از خون اهداکنندگان می‌شود. آزمایش‌ها روی انسان، در صورت تایید، نخستین مرحله تثبیت درمان‌های بالینی در مقیاس بزرگ است و به استفاده مکرر از خون مصنوعی می‌انجامد.
محققان از سلول‌های بنیادی اهداکنندگان بزرگسال موسوم به سلول‌های بنیادی pluripotent، به عنوان بخشی از پروژه موجود به جای سلول‌های جنجال‌برانگیز جنین، استفاده می‌کنند. برای دستیابی به سلول‌های بنیادی مزبور، افراد بزرگسال بخش کوچکی از پوست یا نمونه خونشان را اهدا می‌کنند و فناوری‌های موجود امکان استخراج سلول‌های بنیادی از این نمونه‌ها را می‌دهد. با دریافت گواهی از مرکز ادینبورگ، دانشمندان همچنین قادر به بررسی محصولات این نوع سلول‌های بنیادی برای کمک به بیماران مبتلا به پارکینسون، دیابت، سرطان یا افرادی که از سکته مغزی رنج می‌برند، خواهند بود.

بر اساس آزمایشات جدید محققان دانشگاه کالیفرنیا، نانوذرات متخلخل سیلیکا ‏می‌توانند برای غلبه بر مقاومت دارویی در سلول‌های سرطانی مورد استفاده قرار گیرند. به گزارش سرویس فناوری ایسنا، منافذ ‏این نانوذرات می‌توانند برای جابه‌جایی داروی ضدسرطان دوکسوروبیسین و نوع خاصی از ‏ریبونوکلئیک اسید (‏RNA‏) استفاده شود. در مرحله بعد این دو دارو به طور موثری در نواحی ‏توموری، در موش‌هایی که سلول‌های سرطانی سینه مقاوم در برابر دارو به آنها پیوند زده ‏شده است، آزاد شدند. اکثر روش‌های شیمی‌درمانی شامل ترکیب چند داروی معالج برای جلوگیری از مقاومت ‏دارویی در بیماران مبتلا به سرطان است. با این وجود، سلول‌های سرطانی می‌توانند خود ‏را در مقابل بیشتر داروهای مورد استفاده سازگار و مقاوم کنند؛ مساله‌ای که در نهایت ‏منجر به شکست طرح درمان می‌شود.
یک گروه تحقیقاتی به رهبری «آندره نل»، «جفری زینک» و «هوآنگ منگ» در دانشگاه ‏کالیفرنیا نشان داده است نانوذرات متخلخل سیلیکا با حفرات مزو (‏MSNPs‏) می‌توانند بر ‏مقاومت جذب داروی دوکسوروبیسین در تومور سرطانی پیوندی در سینه انسان غلبه کنند. این ‏نانوحامل‌ها می‌توانند داروهای ضدسرطان و ‏siRNA‏ را که پروتیئن ‏p-glycoprotein‏ (ماده‌ای ‏که موجب مقاومت دارویی در سلول‌های توموری می‌شود) را مورد هدف قرار داده، حمل ‏کرده و به صورت موثری مانع از رشد تومور شوند. ‏
ساختار این حامل نانوذره‌ای طوری طراحی شده است که پس از تزریق وریدی ناحیه ‏تومور را هدف قرار می‌دهد. سطح این ذرات با استفاده از گروه عاملی فسفنات عاملدار ‏می‌شود. گروه عاملی فسفنات به داروهای ضدسرطان اجازه می‌دهد که به صورت ‏الکتروستاتیکی به سطح متخلخل داخلی نانوذرات چسبیده و بدین ترتیب داروها درون ‏سلول‌های سرطانی آزاد شوند. همچنین گروه‌های عاملی فسفنات می‌توانند با کوپلیمر ‏کاتیونی ‏PEI-PEG‏ پوشش داده شوند که این عمل به نانوذرات اجازه می‌دهد تا انواع متفاوتی ‏از مولکول‌های ‏siRNA‏ که چندین مسیر دارویی را در سلول‌های سرطانی ایجاد می‌کنند، ‏حمل و سپس آزاد کنند. ‏«منگ» اشاره کرد: این سیستم دارورسانی دوگانه در مقایسه با سیستم بدون دارو و یا ‏حامل دارو یا حامل ‏siRNA‏ تنها، به صورت قوی‌تری مانع از رشد تومورها می شود. او ادامه ‏داد: آزمایشات انجام گرفته اثبات قاعده کلی فرضیه آزاد شدن داروهای دوگانه و ‏siRNA‏ ‏در محیط آزمایشی درون بدن و ارتقای هرچه بیشتر این سیستم را میسر کرده ‏است. بعنوان مثال، می‌توان نانوذراتی طراحی کرد که وارد رگ‌هایی که در آنها تومورها ‏مانند سدی در مقابل ورود دارو قرار گرفته‌اند، شوند. «نل» گفت: نتایج به دست آمده این امیدواری را می‌دهد که بتوان این حامل نانوذره‌ای را ‏به منظور طراحی ترکیب‌های کارآمدتر و امن‌تر از دارورسانی و ‏siRNA‏ در نواحی توموری در ‏آزمایش‌های بالینی بکار برد. این تکنیک همچنین این پتانسیل را داراست که با انتخاب ‏ترکیب مشخص دارو/siRNA، راه درمان هر بیمار منحصر به فرد را ایجاد کند. این دانشمندان، جزئیات نتایج کار تحقیقاتی خود را در مجله‌ی ‏ACS Nano‏ منتشر کرده‌اند.‏

يک اقدام رايج براي شناسايي بزرگسالان آسمي در معرض خطر بالاي پيامدهاي سوء بيماري، شمردن تعداد قوطي‌هاي‌ SABA (بتا آگونيست‌هاي کوتاه‌اثر) مصرفي توسط آن‌ها است. با اين حال، تاکنون مطالعات نسبتا اندکي به ارزيابي ميزان مصرف SABA به عنوان پيش‌بيني‌کننده حوادث آسمي در کودکان پرداخته‌اند. اين مطالعه به بررسي ميزاني از مصرف SABA پرداخت که با خطر حملات تشديد آسم در کودکان و بزرگسالان بيشترين همراهي را داشته باشد. از بانک‌هاي اطلاعاتي درخواست دارو براي شناسايي دو گروه از کودکان و بزرگسالان مبتلا به آسم استفاده شد: تقريبا 34 هزار بيمار تحت پوشش مديکيد و 101 هزار بيمار داراي بيمه‌هاي خصوصي. ميزان استفاده از SABA برحسب تعداد قوطي‌هاي مصرفي طي دوره‌هاي 3، 6 و 12 ماهه پس از اولين درخواست داروهاي ضد آسم، اندازه‌گيري شد. توجه تحليل‌ها به اين دو متغير معطوف بود: تعدادي از قوطي‌هاي SABA مصرف‌شده که خطر حملات تشديد بيماري را به بهترين وجه پيش‌بيني‌ مي‌کردند، و دوره زماني بهينه براي سنجش ميزان مصرف SABA.
در مورد کودکان هم در گروه تحت پوشش مديکيد و هم در گروه تحت پوشش بيمه‌هاي خصوصي، مصرف حداقل 3 قوطي SABA طي يک دوره 12 ماهه، بهترين پيش‌بيني‌کننده خطر حملات تشديد آسم در آينده بود. در مورد آن دسته از حملات تشديد که منجر به بستري يا مراجعه به اورژانس مي‌شدند، نسبت شانس براي گروه مديکيد 80/1 و براي گروه بيمه‌هاي خصوصي 23/2 بود. در مورد بزرگسالان، عامل پيش‌بيني‌کننده بهينه عبارت بود از مصرف حداقل 2 قوطي طي يک دوره 6-3 ماهه. به ازاي مصرف هر قوطي اضافي SABA، خطر حملات تشديد به ميزان 14%-8% در کودکان و 18%-14% در بزرگسالان افزايش مي‌يافت. به نظر مي‌رسد که در کودکان مبتلا به آسم همانند بزرگسالان، ميزان مصرف SABA مي‌تواند خطر حملات تشديد آسم در آينده را پيش‌بيني‌ کند. اين مطالعه «مقادير بحراني» مصرف قوطي‌هاي SABA را طي دوره‌هاي زماني مشخص تعيين کرده است. خطر حملات تشديد آسم به ازاي هر قوطي اضافي SABA افزايش پيدا مي‌کند.
به صورت سنتي از ميزان مصرف SABA براي پايش کنترل آسم و نياز به درمان کنترل‌کننده در بزرگسالان استفاده شده است. اين پژوهشگران نشان داده‌اند که در جمعيت کودکان تحت پوشش مديکيد يا بيمه‌هاي خصوصي، مصرف حداقل 3 قوطي SABA طي يک دوره زماني 12 ماهه، افزايش 2 برابري خطر حملات تشديد آسم همراه با بستري يا مراجعه به اورژانس در سال بعد را پيش‌بيني مي‌کند. در بزرگسالان مصرف حداقل 2 قوطي طي يک دوره 6-3 ماهه به صورتي مشابه پيش‌بيني‌کننده حملات تشديد بيماري در سال بعد بوده است. بنابراين متخصصان آلرژي بايد آگاه باشند که استفاده زياد از SABA خطر حملات تشديد آسم را پيش‌بيني مي‌کند. براي کنترل بهينه آسم لازم است که تعداد محدودي SABA تجويز شود و پايش دقيق براي اطمينان از درمان کنترل‌کنندة همزمان صورت گيرد.

تحقيقات تازه نشان مي‌دهد استفاده از داروي اورليستات همراه با برنامه‌هاي کاهش وزن، در مقايسه با برنامه کاهش وزن به تنهايي، به طور قابل‌توجهي بيماري کبد چرب غيرالکلي را کاهش مي‌دهد. هيچ درمان دارويي خاصي براي بيماران با بيماري کبد چرب غير الکي (NAFLD)، توصيه نمي‌شود، و تنها تعداد اندکي از رژيم‌هاي درماني طي کارآزمائي‌هاي باليني مورد بررسي قرار گرفته‌اند. اورليستات يک مهارکننده آنزيم ليپاز روده است که جريان ورود اسيدچرب آزاد به کبد را کاهش مي‌دهد و ‌سبب کاهش‌وزن شده و حساسيت به انسولين را بهبود مي‌بخشد.
محققان در يک کارآزمايي تصادفي دوسوکور عملکرد اورليستات را در 52 بيمار مبتلا به NAFLD (با متوسط سني 47 سال؛ و متوسط شاخص توده بدني ‌kg/m²‌33) که در برنامه کاهش وزن شرکت داشتند، با دارونما مورد مقايسه قرار دادند. تشخيص NAFLD بر اساس انجام بيوپسي پايه کبدي در 40 بيمار و انجام سونوگرافي در ديگران بود. بيماران به طور تصادفي براي دريافت اورليستات (120 ميلي‌گرم سه بار در روز) يا دريافت دارونما به مدت 6 ماه در دو گروه تقسيم شدند. در گروهي که اورليستات دريافت مي‌کردند، قندخون و ميزان انسولين به طور قابل‌توجهي (03/0>P) بالاتر و ميزان فيبروز کبدي در مرحله پيشرفته‌تري بود. بيماران هرماه تحت ارزيابي‌هاي بيومديکال و سونوگرافي قرار مي‌گرفتند و در 22 نفر از آنها در پايان مطالعه تحت بيوپسي مجدد کبدي قرار گرفتند. 44 بيمار مطالعه را کامل کردند (23 نفر آنها در گروه دارونما بودند). پيامدهاي مطالعه شامل تغييرات بيوشيميايي، تصويربرداري، بافت شناختي و تغييرات وزني بود.
شاخص توده بدني و ميزان آنزيم‌هاي کبدي از مقدار اوليه، در هر دو گروه به طور قابل‌توجهي کاهش پيدا کرده بود اما کاهش آنزيم‌هاي کبدي در گروهي که اورليستات دريافت کرده ‌بود در مقايسه با گروهي که دارونما مصرف کرده بودند، تقريبا دوبرابر بود (48% در مقابل 26%). در گروهي که اورليستات مصرف کرده‌بودند، تنها يک مورد عود قابل‌توجه NAFLD براساس تشخيص سونوگرافي ديده شد (05/0>P). در ميان افرادي که تحت بيوپسي مجدد قرار گرفته بودند، وجود درجات متوسطي از استئاتوز که به معني بهبودي قابل‌توجه نسبت به ميزان اوليه بود، هيچ تفاوتي در دو گروه وجود نداشت. اگرچه اين مطالعه کوچک بود، اما مشخص کرد که در مقايسه با کاهش وزن به تنهايي، اورليستات به همراه برنامه‌ کاهش‌وزن، مي‌تواند به طور قابل‌توجهي NAFLD را کاهش دهد. براي اينکه مشخص شود که آيا آيا اورليستات مزاياي بافت‌شناختي ديگري هم دارد يا نه مطالعات بزرگ‌تري لازم است.

يک مطالعه جديد با بررسي داده‌هاي چند بانک اطلاعاتي بزرگ ملي در ايالات متحده، نشان داده است که کوليت کلستريديوم ديفيسيل در حال حاضر نهمين علت اصلي مرگ ناشي از بيماري‌هاي گوارشي و کبدي محسوب مي‌شود؛ و اين يعني که مرگ‌هاي ناشي از آن حتي از خونريزي گوارشي، هپاتيت C مزمن، پانکراتيت حاد، بيماري ديورتيکولي و کله‌سيستيت هم بيشتر هستند. بر اساس اين مطالعه تعداد مرگ‌هاي ناشي از عفونت کلستريديوم ديفيسيل از 2195 مورد در سال 2002 به 7251 مورد در سال 2009 افزايش يافته‌اند (افزايشي معادل 230%).
اهم يافته‌هاي حاصل از اين داده‌هاي مربوط به سال 2009 عبارتند از: علل اصلي مرگ گوارشي همچنان عبارتند از سرطان کولورکتال و پس از آن سرطان پانکراس. شايع‌ترين علت گوارشي ويزيت‌هاي سرپايي، درد شکم بوده است (9/15 ميليون ويزيت در سال). شايع‌ترين تشخيص گوارشي در ويزيت‌هاي سرپايي، ريفلاکس معده به مري بوده است (9/8 ميليون ويزيت در سال). شايع‌ترين علت گوارشي بستـــري بيماران، پانکراتيت حــاد بوده است. اين بررسي پيمايشي روي چند بانک اطلاعاتي، مروري آگاهي‌بخش دارد بر فراواني نسبي شکايت‌هاي گوارشي منجر به ويزيت سرپايي، بستري و مرگ در ايالات متحده.

چندين مطالعه مشاهده‌اي نشان داده‌اند که غربالگري با کولونوسکوپي در کاهش بروز و مرگ‌ومير سرطان کولورکتال موثر است. با اين حال، هنوز به شواهد قاطع‌تري در اين زمينه نياز داريم. مطالعه مورد- شاهدي حاضر به بررسي اين نکته پرداخته که آيا غربالگري به وسيله کولونوسکوپي يا سيگموييدوسکوپي با کاهش خطر مراحل پيشرفته سرطان کولورکتال همراهي دارد يا خير؟ پژوهشگران با استفاده از داده‌هاي مربوط به 4 برنامه مراقبت سلامت در آمريکا، به ارزيابي خطر سرطان کولورکتال در 1012 بيمار داراي خطر متوسط اين سرطان که قبلا تحت غربالگري با کولونوسکوپي يا سيگموييدوسکوپي قرار گرفته بودند (با ميانگين سني 72 سال)، پرداختند: از اين تعداد 472 نفر به سرطان کولورکتال در مراحل پيشرفته مبتلا شده بودند و 538 نفر ديگر از نظر سن، جنس، برنامه مراقبت سلامت و مدت پوشش برنامه، با گروه اصلي (گروه مورد) جور شدند. اقدامات غربالگري بين 3 ماه تا 10 سال قبل از تشخيص سرطان انجام گرفته بود.
غربالگري با کولونوسکوپي با کاهش خطر مراحل پيشرفته سرطان کولورکتال به طور کلي (نسبت شانس تعديل‌شده 29/0)، در سمت چپ کولون (26/0) و در سمت راست کولون (36/0) همراهي داشت. سيگموييدوسکوپي نيز با کاهش خطر مراحل پيشرفته سرطان کولورکتال به طور کلي (50/0) و در سمت چپ کولون (26/0)- ولي نه در سمت راست کولون- همراه بود. در صورت کيفيت بالاي بررسي (يعني با آمادگي کافي و ورود کامل آندوسکوپ تا سکوم)، کولونوسکوپي با کاهش خطر مراحل پيشرفته سرطان کولورکتال به طور کلي (28/0) و در سمت چپ کولون (08/0)- ولي نه در سمت راست کولون- همراهي داشت. در صورت انجام کولونوسکوپي توسط فوق‌تخصص گوارش، اين نسبت‌هاي شانس عبارت بودند از: 26/0 به طور کلي، 17/0 براي کولون چپ و 35/0 براي کولون راست. اين يافته‌ها شواهد بيشتري را فراهم مي‌کنند مبني بر آن‌که غربالگري با کولونوسکوپي از سرطان کولورکتال در هر دو سمت کولون پيشگيري مي‌کند. عدم تاثير بررسي‌هاي باکيفيت احتمالا به اين خاطر است که شناسايي آدنوم‌ها در تعريف بررسي باکيفيت لحاظ نشده‌ است.

محققان انگلیسی دستگاه کوچکی شبیه گیره کاغذ طراحی کرده اند که داخل ران بیمار کاشته شده و به کاهش فشار خون کمک می کند. باریک شدن سرخرگ ها باعث افزایش فشار خون و در نتیجه بالا رفتن فشار خون می شود؛ در کنار کاهش مصرف نمک و افزایش فعالیت بدنی، داروهای مختلفی برای کنترل فشار خون تجویز می شوند. اما برخی بیماران به فشار خون بالای مقاوم (به درمان های دارویی) مبتلا بوده و دست کم سه نوع داروی مختلف برای آنها بی تأثیر است.
در روش درمانی جدید که در کلینیک Barts Hypertension مورد آزمایش قرار گرفته است، بیماران می توانند از طریق یک ایمپلنت، فشار خون خود را کنترل کنند؛ در این روش نسبتا غیر تهاجمی که 40 دقیقه بطول می انجامد، ایمپلنتی شبیه گیره کاغذ در کشاله ران بیمار کاشته می شود. به گفته دکتر «مل لوبو» مدیر این کلینیک، بیماران دچار فشار خون بالای مقاوم (به درمان دارویی) همواره نگران بروز حملات قلبی یا سکته مغزی هستند و این مهم است که یک درمان جایگزین برای آنها تجویز شود.
در روش درمانی جدید با استفاده از بی حسی موضعی، لوله های نازک انعطاف پذیری درون شریان و ورید فمورال کشاله ران بیمار وارد می شوند. از طریق کاتتر، دستگاه فلزی کوچکی شبیه گیره کاغذ به نام ROX Coupler از دیواره ورید عبور کرده و دیواره عروق مجاور، مسیری بین دو رگ خونی ایجاد می کنند؛ این کار اجازه می دهد که خون از شریان بداخل ورید جریان پیدا کرده و فشار خون در عروق کاهش پیدا کند. این روش درمانی باعث کاهش 10 تا 20 درصدی فشار خون بیماران می شود.

نمونه برداري و ارزيابي بافت شناسي به عنوان روش استاندارد طلايي براي تشخيص سرطان معده شناخته شده است اما همواره به يک روش غيرتهاجمي براي شناسايي افراد پرخطر براي سرطان معده و آنهايي که بيشترين نفع را از انجام اندوسکوپي و نمونه برداري مي‌برند، وجود داشته است. به تازگي روشي بر اساس نانومواد ايجاد شده است که تنها با يک آزمون تنفسي قادر به افتراق سرطان‌ها از ضايعات خوش‌خيم معده است. اين پژوهشگران در مطالعه خود از 130 بيمار مبتلا به مشکلات و بيماري‌هاي معده‌اي بهره گرفتند. 37 بيمار مبتلا به سرطان معده، 32 بيمار مبتلا به زخم معده و 61 بيمار مبتلا به التهاب يا ديگر اختلالات خوش‌خيم معده بودند. گازهاي تنفسي اين بيماران همچون يک آزمون تنفسي ساده جمع‌آوري گرديد و توسط يک تحليل‌گر که بر پايه نانومواد ساخته شده تجزيه‌ و تحليل گرديد. پنج گاز تنفسي به عنوان دقيق‌ترين گازهاي افتراق دهنده سرطان معده از ضايعات خوش‌خيم مشخص گرديدند که عبارتند از 2- پروپن نيتريل، 2- بوتوکسي اتانول فورفورال، 6 متيل- 5 هپتن-2- يک، و ايزوپروپن). در نهايت مشخص گرديد آزمون تنفسي با شناخت اين پنج گاز مي‌تواند با حساسيت 89 و ويژگي 90% سرطان‌هاي معده را از ديگر ضايعات معده افتراق دهد. اگرچه نتايج مقدماني اين مطالعه بسيار موفقيت‌آميز بوده، اما هنوز براي استفاده از اين کيت و آزمون تنفسي به مطالعه در سطح وسيعتر و تعداد بيشتر بيماران نياز است.

سلول‌‌هاي سرطاني مقاوم به داروهاي شيمي‌درماني از نظر ويژگي‌هاي دي‌الکتريکي با سلول‌هاي سرطاني غير مقاوم تفاوت‌هاي قابل‌توجهي دارند. پژوهشگران سوئيسي در يک مطالعه جديد مشخص کردند اين تفاوت‌هاي دي‌الکتريکي حداقل تا حدودي به علت بيشتر بودن اکتين F در درون اين سلول‌هاست که باعث قوي‌تر بودن ساختار اين سلول‌ها مي‌شود. به همين دليل اين پژوهشگران اين فرضيه را مورد آزمايش قرار دارند که آيا با استفاده از روش سختي‌نگاري مي‌توان سلول‌هاي مقاوم به داروهاي شيمي‌درماني را از سلول‌هاي سرطاني غيرمقاوم افتراق ‌داد.
نتايج اين مطالعه نشان داد نوعي ارتباط کمي بين ميزان سختي سلولي و غلظت داروهاي شيمي‌درماني در درون سلول‌هاي سرطاني وجود دارد. در واقع با افزايش سختي سلولي در تصويربرداري سختي‌نگاري، غلظت داروهاي شيمي‌درماني در درون سلول‌هاي سرطاني کاهش پيدا مي‌کند. به همين دليل اين پژوهشگران پيشنهاد کردند از سختي‌نگاري مي‌توان براي ارزيابي نيمه‌ کمّي مقاومت سلول‌هاي سرطاني به داروهاي شيمي‌درماني با قراردادن تنها تعدادي ميکروالکترود در اطراف تومور استفاده کرد. اين روش با توجه به غيرتهاجمي بودن مي‌تواند در تعديل دوز داروهاي شيمي‌درماني در هر بيمار براساس ميزان مقاومت سلول‌هاي توموري هر بيمار کمک بسزايي نمايد.

محققان انگلیسی آزمایش ژنتیک منحصر به فردی را توسعه داده‌اند که جهش ژنتیکی و احتمال توسعه بیماری در بین سایر اعضای خانواده بیمار سرطانی را مشخص می کند. افرادی که در بستگان درجه یک خود سابقه ابتلا به بیماری سرطان دارند، احتمالا داری ژن سرکش این بیماری هستند که خطر ابتلای آنها به این بیماری مهلک را بشدت افزایش می دهد. محققان موسسه تحقیقات سرطان انگلیس با همکاری شرکت تحقیقات ژنتیک Illumina‌ آمریکا آزمایش ژنتیک جدیدی را توسعه داده اند که به تشخیص افراد در معرض خطر ابتلا به سرطان وراثتی ناشی از ناقل بودن ژن جهش یافته کمک می کند.
آزمایش ژنتیک جدید بر روی گروهی از بیماران سرطانی در انگلیس انجام شده و جهش های مرتبط با سرطان در 97 ژن مورد بررسی قرار گرفت. این آزمایش به بیمار و در برخی موارد به اعضای خانواده وی کمک می کند که جهش ژنی که آنها را از لحاظ ژنتیکی مستعد ابتلا به بیماری سرطان می کند، شناسایی کنند. با توجه به نتایج بدست آمده و با کمک برنامه درمانی اختصاصی، بیمار تحت نظارت مستمر قرار گرفته و با دادن دارو روند توسعه بیماری سرطان متوقف می شود.

 دانشمندان سوئيسي در صددند با بالا بردن دقت روش‌هاي تجزيه و تحليل، از بازدم انسان براي تشخيص بيماري‌هاي او استفاده کنند. آنها موفق شده‌اند نشان دهند که نفس هر انسان مانند «اثر انگشت» او منحصر به فرد است. کارشناسان مؤسسه تکنولوژي زوريخ (ETH) و بيمارستان دانشگاه زوريخ سوئيس در تلاشند با استفاده از روش‌هاي تحليلي شفافيت بالا و راهکارهاي دقيق اندازه‌گيري، از تجزيه و تحليل ترکيبات شيميايي موجود در بازدم انسان براي تشخيص بيماري‌هاي او استفاده کنند. تيم تحقيقات به سرپرستي رناتو زنوبي، پروفسور آزمايشگاه شيمي آلي دانشگاه زوريخ قصد دارد با مطالعه ترکيبات موجود در تنفس و بوي بازدم انسان به تشخيص بيماري‌هاي او برسد.
اين تيم نفس ۱۱ نفر را مورد بررسي قرار داد. محققان به اين نتيجه رسيدند که نفس هر کدام از آزمايش‌شوندگان، به عبارت ديگر ترکيبات شيميايي موجود در بازدم هر کدام از آنها متمايمز از ديگران بود. به بيان دقيق‌تر هر انساني داراي «اثر نفس» يا Breath – Print است. طي اندازه‌گيري‌هايي که در طول ۱۱ روز به طور مرتب انجام شد اين تيم توانست نشان دهد که الگوي نفس هر انسان ثابت باقي مي‌ماند. دستيار ارشد تيم زنوبي مي‌گويد: «ما گاهي در طول روز شاهد نوسان‌هايي (در ترکيبات بازدم آزمايش‌شوندگان) بوديم، با اين حال الگوي فردي (نفس آنها) از آن اندازه از پايداري برخوردار بود که براي مصارف پزشکي لازم است.» اگر غير از اين بود و نوسان‌هاي موجود در ترکيبات نفس آزمايش‌شوندگان بيش از اندازه بود، استفاده از بازدم براي تشخيص بيماري ممکن نمي‌شد. در اين آزمايش از اسپکترومتر يا طيف‌نماهاي معمول استفاده شد. از آزمايش‌شوندگان خواسته شد تا در قسمت دهاني لوله دستگاه آناليز فوت کنند. با اين روش محققان به وجود حدود ۱۰۰ ترکيب شيميايي در بازدم پي بردند. دانشمندان در حال حاضر در حال مطالعه بر روي اين ترکيبات، مولکول‌هاي موجود در آنها و رابطه آنها با بيماري‌ها هستند. قدم بعدي پژوهشگران تيم تحقيقاتي سوئيس اين است که نه تنها الگوي نفس هر فرد را بررسي کنند بلکه تشخيص دهند کدام يک از اين الگوها نشان‌گر بيماري‌هايي خاص است. استفاده از بازدم براي تشخيص بيماري‌ها دو مزيت دارد. نخست اين که آزمايش بازدم نسبت به آزمايش خون و ادرار بسيار سريع‌تر به نتيجه مي‌رسد. مزيت دوم اين است که فوت کردن در دستگاه آناليز تنفس مطلوب‌تر از فرو کردن آمپول به بدن براي برداشتن نمونه خون يا آزمايش ادرار است. دست‌اندرکاران تيم تحقيقاتي زوريخ مي‌گويند، در صورتي که تحقيقات آنها به ثمر بنشيند در آينده مي‌توان با استفاده از آزمايش‌هاي مرتب بازدم افراد به پيش‌آگهي از بيماري‌هاي آنها رسيد. براي رسيدن به اين منظور بايد حساسيت ابزارهاي لازم براي اين کار را افزايش داد. بايد بازدهي ابزارهاي اندازه‌گيري (طيف‌سنج‌ها) را به شکل محسوسي بالا برد تا جايي که بتوان از آنها به راحتي مثلا در مطب پزشکان استفاده کرد.

بر اساس نتايج يک تحقيق منتشر شده در آمريکا، داشتن اضافه وزن در ناحيه شکم خطر ابتلا به بيماري‌هاي کليوي را افزايش مي‌دهد. خطر وجود اضافه وزن در ناحيه شکم به جاي ذخيره آن در ناحيه لگن و ران در افزايش احتمال ابتلا به بيماري‌هاي قلب و عروق قبلا براي پزشکان شناخته شده بود. اما تحقيق اخير که نتايج آن در نشريه انجمن آمريکايي کليه‌شناسي منتشر شد، علايم مشکلات کليوي را در افرادي که اضافه وزن در ناحيه شکم دارند، نشان داده است. متخصصان در بريتانيا نيز مي‌گويند مردم بايد از کليه‌هاي خود مراقبت بيشتري بکنند. در اين تحقيق که توسط يک گروه پژوهشگر در مرکز پزشکي دانشگاه خرونينگن هلند انجام شد، بيش از ۳۰۰ نفر را که از وزن مناسب برخوردار بوده يا اضافه وزن داشتند، مورد مطالعه قرار داده و مشاهده شد که حمل چربي اضافه بدن در ناحيه شکم، کارايي کليه‌ها را کم مي‌کند و با کاهش جريان خون در کليه‌ها سبب مي‌شود فشار خون در کليه‌ها بالا برود. سرپرست گروه محققان گفته در ميان افرادي که در ناحيه شکم اضافه وزن دارند، حتي آنهايي که فشار خون طبيعي دارند، فشار خون در کليه‌ها بيشتر از حد طبيعي است.

سازمان غذا و داروي آمريکا به تازگي قرص کاناگليفلوزين (canagliflozin) با نام تجاري اينووکانا (Invokana) را به عنوان درمان همراه با رژيم غذايي ديابتي و ورزش براي کنترل هر چه بهتر ديابت نوع 2 در بزرگسالان مورد تاييد قرار داده است. ديابت نوع 2 از جمله شايع‌ترين انواع ديابت است که حدود 24 ميليون نفر از مردم ايالات متحده را مبتلا کرده و بيش از 90 درصد از موارد ابتلا به ديابت در اين کشور را شامل مي‌شود. بالا بودن قند خون در درازمدت باعث افزايش خطر بروز عوارض کشنده ديابت نظير بيماري قلبي، کوري و تخريب عصبي و کليوي مي‌شود.
اينووکانا اولين داروي مورد تاييد FDA براي درمان ديابت متعلق به گروه مهارکننده‌هاي سديم-گلوکز کوترانسپورتر2 محسوب مي‌شود. اينووکانا با بلوک بازجذب گلوکز در کليه‌ها باعث افزايش ترشح آن مي‌شود. اثربخشي و ايمني اينووکانا در 9 مطالعه باليني روي بيش از 10 هزار بيمار مبتلا به ديابت نوع2 مورد بررسي قرار گرفت. نتايج بهبود قابل‌توجهي در سطح هموگلوبين A1C (شاخص وضعيت کنترل قندخون) و نيز ميزان قندخون ناشتا را نشان داده‌اند. در مطالعات متعدد اينووکانا به صورت منوتراپي و در ترکيب با ساير داروهاي ضدديابت از جمله مت فورمين، سولفونيل اوره، پيوگليتازون و انسولين مورد بررسي قرار گرفته است. اينووکانا نبايد براي درمان مبتلايان به ديابت نوع 1، بيماراني که ميزان بالاي کتون در خون يا ادرار آنها مشاهده شده است (کتواسيدوز ديابتي) و نيز در بيماراني که نارسايي شديد کليوي دارند يا تحت دياليز قرار مي‌گيرند تجويز شود.
سازمان غذا و داروي آمريکا 5 مطالعه پس از ورود دارو به بازار مصرف براي اينووکانا شامل يک مطالعه روي اثر آن بر وضعيت قلبي-عروقي بيماران، يک مطالعه درمورد فارماکوويژيلنس آن براي کنترل بدخيمي‌ها، موارد شديد پانکراتيت، حساسيت به نور، مشکلات کبدي و اثرات آن در دوران بارداري، يک مطالعه روي ايمني وضعيت استخوان‌ها و دو مطالعه روي اثربخشي و ايمني آن در گروه کودکان درخواست کرده است. شايع‌ترين عوارض ناشي از مصرف اينووکانا عبارتند از عفونت قارچي واژن (ولوو واژينيت کانديديايي) و عفونت ادراري. از آنجا که اينووکانا بر توليد ادرار موثر است، ممکن است باعث کاهش حجم داخل عروقي و در نتيجه افت فشارخون وضعيتي شود. علايمي نظير افت لحظه‌اي هوشياري و منگي به‌خصوص در 3 ماهه اول شروع مصرف اين دارو شايع هستند.

محققان دانشگاه کوئینز بلفاست یک نانوداروی «گلوله جادویی» را طراحی کرده اند که می‌تواند اولین درمان موثر برای آسیب‌دیدگی حاد ریه باشد. عوامل اصلی این بیماری تصادفات جاده‌ای و عفونت بوده و بسیاری از مبتلایان به آن در اثر نارسایی ریه می‌میرند. بیماران مبتلا به آسیب‌های حاد ریه اغلب نیازمند دستگاه کمک تنفس بوده و در حال حاضر درمان موثری برای این بیماری وجود ندارد اما در یک همکاری مشترک بین دانشکده داروسازی و مرکز عفونت و ایمنی دانشگاه کوئینز، دانشمندان توانسته‌اند داروی جدیدی را تولید کنند که می‌تواند مدیریت بالینی بیماران را در بخشهای آی‌سی‌یو متحول کند.
داروی جدید این محققان نانوذره‌ای به اندازه یک میلیاردم متر است. بیمار می تواند آنرا تنفس کند تا دارو بطور مستفیم وارد ریه شده و عفونت را از بین ببرد. درمانهای کنونی قادر به هدف قرار دادن مستقیم عفونت نبوده و عوارض جانبی ناخوشایندی دارند. این نانودارو از سطحی برخوردار است که به آن اجازه شناسایی و اتصال به سلولهای ایمنی موسوم به ماکروفاژها در ریه را می‌دهد. این اتصال، عفونت را کاهش داده و از پتانسیل جلوگیری از تاثیرات آسیب‌رسان برخوردار است. این پروژه در حال تولید نانوداروی جدید برای ارزیابی بالینی در سه سال آینده است. به گفته محققان، این درمان در صورت موفقیت می‌تواند برای اختلالات رایج ریوی دیگر مانند بیماری مزمن انسدادی ریه و فیبروز کیستیک کاربرد داشته باشد.

به تازگي FDA درخواست ثبت داروي جديدي با نام سوفوسبووير sofosbuvir را پذيرفته است. اين دارو، يک آنالوگ نوکلئوتيدي خوراکي يک بار در روز است که براي درمان عفونت هپاتيت C تجويز مي‌شود. اطلاعات ارائه‌شده همراه اين درخواست، به نفع استفاده از سوفوسبووير و ريباويرين به عنوان درمان خوراکي عفونت ژنوتايپ 2 و 3ويروس هپاتيت C هستند. هم‌اکنون درمان هپاتيت C شامل 24تا48 هفته درمان با پگ-اينترفرون است که دارويي تزريقي است و عوارض جانبي متعددي دارد. در نتيجه برخي از بيماران به دليل نارضايتي از دارو، دوره درمان را کامل نمي‌کنند. سوفوسبووير در صورت تاييد از سوي FDA دوره درمان مبتلايان به عفونت هپاتيت C را به 12 تا 16 هفته کاهش مي‌دهد. با توجه به نوع ژنوتايپ بيمار، اين دارو مي‌تواند طول مدت زمان اجبار بيمار به تزريق پگ اينترفرون را به حداقل رساند.

يک گروه از محققان هلندي دريافتند که صدمات غيرقابل اجتناب وارد شده به قلب و ريه بيماران سرطاني که تحت درمان راديوتراپي تومورهاي به‌وجود آمده در قفسه سينه قرا مي‌گيرند، مي‌توانند با مصرف مهارکننده‌هاي ACE مهار شوند. سرطان‌هاي رايج مانند پستان، مري، ريه و لنفوم هاچکين مواردي هستند که بيماران مبتلا را به‌طور مرتب تحت راديوتراپي قرار مي‌دهند، اما اغلب دوز ايمن رادياسيون داده نمي‌شود و بافت‌هاي حساس ديگر نيز مانند ريه تحت تاثير قرار مي‌گيرند. از اين‌رو اين گروه از محققان در يافته‌هاي خود به اين نتيجه رسيده‌اند که استفاده از يک مهارکننده ACE مي‌تواند سميت زودهنگام ريه را که در اثر رادياسيون ايجاد مي‌شود (RILT)، کاهش دهد. در واقع از آنجا که صدمات عروق خوني نقش مهمي در بروز RILT دارند، پس شايد مهارکننده‌هاي ACE بتوانند از اين امر جلوگيري کنند. در اين تحقيق مهارکننده‌هاي ACE بلافاصله پس از درمان داده شد و عملکرد ريه هر دو هفته يکبار مورد بررسي قرار گرفت. پس از 8 هفته که اغلب سميت زودهنگام ريه در بالاترين حد خود قرار دارد، کاپتوپريل توانسته بود عملکرد قلب و ريه موش‌ها را بهبود بخشد، البته تنها در صورتي که قلب نيز در معرض اشعه قرار گرفته بود. بنابراين کاپتوپريل سطح فيبروز را در قلب کاهش داده و عملکرد آن پس از رادياسيون بهبود يافته بود.

شركت تجهيزات پزشكي Echosens اعلام كرد دستگاه فايبرواسكن اين شرکت توانست از اداره غذا و داروي ايالات متحده نيز تاييديه خود را بگيرد و اكنون آماده است كه در بازار تكنولوژي آمريکا وارد کارزار شود. امروزه 1800 دستگاه فايبرواسكن در كل دنيا مورد استفاده پژوهشگران و پزشکان قرار دارد. فايبرواسکن در مديريت باليني بيماراني استفاده مي‌شود كه به بيماري‌هاي كبدي مانند هپاتيت مزمن B و C و كبد چرب مبتلا هستند. براساس اين تكنولوژي كه الاستوگرافي گذرا ناميده مي‌شود، فايبرواسكن سرعت برشي امواج را در كبد (براساس متر در ثانيه) اندازه گرفته و براساس آن درجه سفتي كبد را به روشي سريع، غيرتهاجمي و آسان و بدون درد بررسي مي‌كند. فايبرواسكن براي بار نخست در سال 2003 وارد بازار اروپا شد و از آن پس به سرعت در دنيا به كار گرفته شد، به طوري كه اكنون در 70 كشور در بالين و كار تحقيقات استفاده مي‌شود. Echosens در فرانسه واقع شده است.

مهارکننده‌هاي پمپ پروتون به گونه موثري بيماري ريفلاکس معده به مري، از وفاژيت اروزيو، زخم‌هاي دئودنال و وضعيت‌هاي بيش‌ ترشحي مرضي را درمان مي‌کنند. مهارکننده‌هاي پمپ پروتون PPi با مصرف کوتاه مدت عوارض جانبي کمي ايجاد مي‌کنند؛ با اين حال، استفاده طولاني مدت از نظر مناسب بودن، تداخلات بين دارويي و احتمال عوارض جانبي (به عنوان مثال، شکستگي‌هاي لگن، وقايع قلبي، فقرآهن، عفونت کلستريديوم ديفيسيل، پنوموني) مورد بررسي و مو شکافي قرار گرفته است. بزرگسالان 65 ساله و مسن‌تر به علت شيوع بالاتر بيماري‌هاي مزمن در اين جمعيت به اين عوارض جانبي آسيب پذيرتر هستند. مهارکننده‌هاي پمپ پروتون که براي پروفيلاکسي زخم استرسي تجويز مي‌شوند بايد پس از ترخيص بيمار از بخش مراقبت ويژه قطع شوند مگر آنکه انديکاسيون‌هاي ديگري وجود داشته باشند.
در 1990، اداره نظارت بر غذا و داروي ايالات متحده⁽¹⁾ (FDA) اومپرازول، اولين مهارکننده پمپ پروتون⁽²⁾ (PPi) را براي درمان بيماري ريفلاکس معده به وي، زخم دئودنال فعال، از وفاژيت اروزيو شديد و وضعيت‌هاي بيش ترشحي مرضي تاييد نمود. سازوکار فعاليت مهارکننده‌هاي پمپ پروتون شامل مسدود کردن مسير انتهايي است که آزادسازي اسيد معده را تحريک مي‌کند. امروزه دسته PPi در برگيرنده حداقل 7 داروي ديگر شامل ترکيبات تزريقي و بدون نسخه است (جدول1). در حال حاضر دسته PPi سومين دسته پر فروش داروها در ايالات متحده هستند و بيش از 113 ميليون نسخه سالانه را با فروش بيش از 14 ميليارد دلار تشکيل مي‌دهند. بيماران اغلب درمان را براي مدت‌هاي تمديد شده بدون نقطه پاياني ادامه مي‌دهند. مطالعات نشان داده‌اند که تا 70% استفاده از PPi براي انديکاسيون‌هاي غير تاييد شده است.

PDF متن کامل مقاله              HTML متن کامل مقاله

در دستاورد جالبی که می‌تواند بزودی رایانه‌ها را جایگزین انسان در امور پزشکی کند، محققان بیمارستان پزشکی دانشگاه ماستریخت، فرمولهای ریاضی طراحی کرده‌اند که بهتر از انسان، واکنش بیماران سرطانی به شیمی‌درمانی را تشخیص می‌دهند. هر مدل ریاضیاتی با جزئیات پزشکی شخصی و تاریخچه درمان هر بیمار تغذیه می‌شود و تا کنون یک مدل رایانه‌ای از سرطان ریه توانسته بهتر از پزشکان انسان علائم آینده بیمار را پس از رادیودرمانی یا شیمی‌درمانی پیش‌بینی کند. سازندگان این فرمولها معتقدند که بهتر است از این مدلها در عملکرد بالینی برای تصمیم‌گیریهای بهتر استفاده شود. محققان از مدلهای رایانه‌ای برای تعیین میزان زنده ماندن یک گروه 21 نفری از بیماران سرطان ریه، تعداد افرادی که با مشکل تنفس روبرو می‌شوند و تعداد افراد دارای مشکل بلع در طول دو سال، استفاده کردند. هرچه اطلاعات بیشتری در مورد بیماران مانند ساختار ژنتیکی آنها جمع‌آوری می‌شد، مدلهای رایانه‌ای از اهمیت بیشتری در تصمیم‌گیری در چگونگی واکنش به بیماریهای خاص برخوردار می‌شدند. دانشمندان اخیرا دریافته‌اند که تومورهای سرطانی میان بیماران متفاوت بوده و درمانهای مختلف طبق ژنتیک بیماران مورد نیاز است. مدلهای رایانه‌ای می‌تواند در محاسبه این بررسی پیچیده ریاضیاتی موثر باشد.

پروژه شبکه تحقیقات اطلس ژنوم سرطانی با طراحی الگوریتم اختصاصی، امکان آنالیز ژنوم انسانی برای جهش های سرطانی را فراهم کرده است. نکات مبهم فراوانی درخصوص نحوه شکل گیری و رشد سلول های سرطانی وجود دارد و ژنوم انسانی این پیچیدگی‌ها را چند برابر می‌کنند. با استفاده از الگوریتم اختصاصی ++Dendrix که برای آنالیز ژنوم انسانی دخیل در جهش‌های سرطانی طراحی شده است، محققان قادر به شناسایی مشخصات ژنتیکی نوعی از سرطان خون موسوم به لوسمی میلوئیدی حاد شده‌اند. این الگوریتم اختصاصی با کمک رایانه، اطلاعات ژنتیکی یا ژن‌های موجود در سلول‌های سرطانی را با ژنوم‌های سلول‌های سالم بیمار مقایسه می کند.
با آنالیز تفاوت‌های موجود در هر دو مجموعه داده‌ها، الگوریتم ++Dendrix قادر به شناسایی تعداد معدودی از ژن‌ها در بین میلیون ها ژنی می‌شود که می‌توانند تحریک‌کننده سرطان باشند؛ با این اقدام پزشکان قادر به توسعه داروهایی خواهند بود که ژن های خاص و درست سرطانی را هدف قرار می دهند. جهش ژنی بطور طبیعی در بدن روی می دهد و حتی افراد بدون سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان هم ممکن است دچار این بیماری شوند؛ اما با استفاده از این الگوریتم منطقه بالقوه سرطانی براحتی شناسایی می شود.
در پروژه تحقیقات اطلس ژنومی سرطان که محققان دانشگاه واشنگتن نیز مشارکت داشته اند، محققان با استفاده از الگوریتم ++Dendrix موفق به شناسایی 13 جهش ژنتیکی در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد شده‌اند که نشان می‌دهد، میانگین تعداد جهش‌های ژنتیکی این دسته از بیماران از میانگین تعداد جهش های ژنتیکی در افراد بزرگسال مبتلا به سرطان کمتر است. نتایج این دستاورد در مجله Medicine‌ منتشر شده است.

اخیرا روشی برای رهاسازی DNA و RNA درون یک سلول سرطانی ارائه شده است. در این روش از مولکول‌های چربی در مقیاس نانو استفاده می‌شود. پزشکی مدرن بدنبال این است که از داروهای کوچک استفاده کند؛ داروهایی که حاوی مسکن‌هایی نظیر آسپرین و آنتی‌بیوتیک‌هایی نظیر پنی‌سیلین هستند. این داروها طول عمر بشر را افزایش می‌دهند. اخیرا محققان روشی یافته‌اند که با استفاده از آن می‌توان رهاسازی دارو را در مقیاس نانو انجام داد که این روش کارایی بیشتری نسبت به روش‌های پیشین دارد. با رهاسازی DNA و RNA درون یک سلول خاص، می‌توان به‌ صورت خاص یک ژن را روشن یا خاموش کرد. از سوی دیگر یک سیستم نانومقیاس درون بدن قرار می‌گیرد که می‌تواند امکان ردیابی دارو را در بافت‌های خاصی فراهم کند، همچنین این سیستم می‌تواند در یک دوره زمانی تعریف شده رهاسازی را انجام دهد.
«دانیل آندرسون» از موسسه فناوری ماساچوست و از محققان این پروژه می‌گوید: هر روز درک دانشمندان از پایه و اساس بیماری‌ها بیشتر می‌شود، در حال حاضر مشخص شده است که ژن‌های ویژه‌ای می‌توانند برای درمان یک بیماری مفید باشند. اما سوال اینجاست که ما چگونه می‌توانیم از این مزیت استفاده کنیم؟ محققان این پروژه روش تازه‌ای برای رهاسازی DNA و RNA به‌ درون سلول‌های هدف ارائه کردند. آنها از این روش برای درمان سرطان استفاده کردند؛ البته این رهاسازی ژن می‌تواند برخی از عواملی را که موجب آسیب دیدن ژن می‌شود، کنترل کند. «آندرسون» می‌گوید: ژن‌های متعددی هستند که ما فکر می‌کنیم باید خاموش یا روشن شوند این کار، نوعی درمان محسوب می‌شود.
یک روش مرسوم این است که از RNAi برای تغییر و تنظیم بیان ژن استفاده کرد. siRNA می‌تواند پیش از این که RNA پیامبر موجب تولید پروتئین شود، آن را از بین ببرد. پژوهشگران امیدوارند که siRNA دلخواه خود را درون سلول‌های مورد نظر رهاسازی کنند. برای این کار محققان این پروژه از موادی موسوم به لیپیدوید استفاده کردند که مولکول‌های چربی بوده که قادر به رهاسازی siRNA است. نتایج این پروژه نشان داد که این سیستم می‌تواند siRNA را در سلول سرطانی رهاسازی کرده و موجب کوچک شدن تومور سرطانی در حیوانات شود. در حال حاضر محققان در حال تست این سیستم روی انسان هستند. همچنین این گروه تحقیقاتی از روشی موسوم به اوریگامی اسید نوکلئیک استفاده کردند تا DNA و RNA را به شکل دلخواهی تا کنند و از آن برای درمان سرطان استفاده کنند. این تیم تحقیقاتی در سال 2012 نشان داد که نانوذرات DNA تاشده که با مولکول‌های فولات برچسب زده شده، می‌تواند گیرنده‌های فولات بیشتری روی سطح سلول‌های سالم ایجاد کند.

تحقیقات صورت گرفته توسط محققان دانشگاه هاروارد نشان می دهد، افرادی که در خواب خروپف کرده و بیش از 9 ساعت می خوابند، دو برابر بیش از سایرین در معرض ابتلا به سرطان روده قرار دارند. این مطالعه رابطه معناداری بین مدت زمان خواب و احتمال ابتلا به سرطان روده بزرگ را بویژه در بین افرادی که دچار اضافه وزن هستند یا در هنگام خواب خروپف می کنند، نشان می‌دهد. افراد دچار آپنه انسدادی خواب بدلیل مختل شدن خواب ناشی از قطع تنفس، بیشتر خسته شده و تمایل به خواب طولانی تری دارند. نتایج بدست آمده در این تحقیق نشان می دهد، آپنه انسدادی خواب یا خروپف همراه با قطع تنفس نقش موثری در افزایش خطر ابتلا به سرطان ایفا می کند.
«دکتر ژوهانگ ژانگ» از محققان دپارتمان پزشکی دانشگاه هاروارد تأکید می کند: این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین مدت زمان خواب، کیفیت خواب و خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ انجام شد که نشان می دهد، افرادی که در خواب خروپف کرده و دچار انسداد راه های هوایی فوقانی هستند، بدلیل محرومیت از دریافت مقدار مناسب اکسیژن، دو برابر بیش از سایرین در معرض ابتلا به سرطان روده بزرگ قرار می گیرند. اختلال ناشی از آپنه خواب علاوه بر اثرگذاری بر کیفیت خواب و افزایش خستگی و خواب آلودگی، در مدل های حیوانی توسعه رشد تومور سرطانی را نشان داده است. برای دریافت اطلاعات بیشتر اینجا و مشاهده متن کامل مقاله اینجا را کلیک نمایید.

براساس گزارش انجمن بین‌المللی غذا 50 درصد از افراد به دریافت پروتئین بیشتری در رژیم غذایی خود علاقه‌مند هستند و37 درصد معتقدند که پروتئین به کاهش وزن آنان کمک می‌کند. در تحقیق جدید منتشر شده، محققان دریافتند مصرف بالای پروتئین در زنان با کاهش وزن آنان مرتبط است. محققان دانشگاه "مینی سوتا " در تحقیق ملی که بر روی 1824 زن میانسال 40تا 60ساله انجام شد منابع پروتئینی و میزان نیاز بدن به آنها و همچنین گزارش‌های مربوط به مصرف بالای پروتئین و جلوگیری از اضافه وزن را بررسی کردند و گزارش‌های مقدار مصرف پروتئین به طور متناوب باهم مقایسه شدند.
آنان دریافتند منابع پروتئینی مصرفی اکثر زنان مناسب بود و در اکثر زنان میزان پروتئین دریافتی روزانه و انرژی حاصل از آن مشخص شده بود. مصرف پروتئین در 43 درصد از زنان (بیشتر از نیمی از زنان چاق) به عنوان شیوه‌ای در جلوگیری از افزایش وزن گزارش شده است. اثرگذاری این شیوه به دو عامل میزان مصرف پروتئین و مدیریت وزن بستگی دارد. محققان این تحقیق اظهارکردند: میزان مصرف بالای پروتئین برای کاهش وزن در این شرکت‌کنندگان به میزان مصرف پروتئین توصیه شده توسط انجمن مشاوره رژیم غذایی بوده است. آموزش در میزان مصرف روزانه پروتئین لازم، تاثیر استفاده از این روش را افزایش می‌دهد. وی توصیه می‌کند با توجه به روند اضافه وزن در افراد شناسایی شده، شیوه‌های موثر و عوامل مرتبط با کاهش وزن موفق و پیشگیری از افزایش وزن بسیار مهم است.

شاید مغز جای واضحی برای جست‌وجوی درمان‌های ممکن چاقی نباشد؛ اما محققان دانشگاه پنسیلوانیا می‌گویند کاشت یک دستگاه با قابلیت تحریک منطقه خاصی از مغز می‌تواند به مهار اجبار در پرخوری کمک کند. پژوهش جدید بر روی موشهای چاق نشان داد تحریک عمیق مغز که شامل کاشت یک دستگاه برای ارسال پالسهای الکتریکی به اهداف دقیق در مغز بوده، می‌تواند رفتارهای مرتبط با چاقی مانند خوردن مفرط را کاهش دهد.
در ابتدا ایده استفاده از کاشت‌های مغزی برای درمان چاقی به نظر دور می‌رسید اما محققان قصد داشتند بخشی از مغز موسوم به هسته اکومبنس را هدف‌گیری کنند که یک ساختار کوچک در مرکز پاداش مغز بوده و در رفتارهای اعتیادآور نقش ایفا می‌کند. از آنجایی که خوردن مفرط و دیگر رفتارهای مرتبط با چاقی با کمبود یک ماده شیمیایی موسوم به دوپامین مرتبط هستند، محققان از تحریک عمیق مغز برای فعالسازی گیرنده دوپامین نوع دو در هسته اکومبنس موشها استفاده کردند. این موشها با قرار گرفتن در معرض این تحریک، میزان غذای بسیار کمتری را مصرف می‌کردند. اگر درمان یاد شده در نهایت بر روی انسانهای چاق مورد استفاده قرار بگیرد، این دستگاها می‌توانند بطور مداوم روشن شده و قدرت پالسهای الکتریکی بسته به نیازهای فردی بیمار تنظیم شود. این نوع درمان همچنین می‌تواند جایگزینی برای جراحی خطرناک چاقی مفرط و همچنین یک شیوه موثرتر از موارد دارویی رایج باشد. از تحریک عمیق مغز در حال حاضر به عنوان راهی برای کاهش تومورها در بیماران مبتلا به پارکینسون استفاده شده و دانشمندان اکنون در حال بررسی بیشتر برای فواید درمانی آن در اختلال وسواس جبری و افسردگی هستند.

برگزار کننده: انجمن متخصصین گوارش و کبد ایران
زمان برگزاری: ۶ الی ۸ آذر ۱۳۹۲
ارسال خلاصه مقالات : ۱۵/۴/۱۳۹۲
مکان برگزاری: تهران، بیمارستان میلاد

سایت همایش

این سمپوزیوم در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۹۲ توسط پژوهشکده علوم غدد و متابولیسم دانشکاه علوم پزشکی شهید بهشتی در محل پژوهشکده غدد درون ریز ومتابولیسم برگزار خواهد شد. مباحث این سمپوزیوم شامل تقسیم بندی وایمونوهیستوشیمی، تصویربرداری و"نمونه برداری از سینوس پتروزال تحتانی"، رویکرد"تومورهای اتفاقی هیپوفیز"، رویکرد" پرولاکتینوما"، کاربرد آنالوگهای سوماتواستاتین می باشد.

اطلاعات بیشتر

نوعی هورمون با کمک به بدن برای تولید انسولین، درمان جدیدی را برای بیماران مبتلا به دیابت ارائه می‌دهد و نیاز آن‌ها به تزریق روزانه انسولین را برطرف می‌کند. محققان دانشگاه هاروارد دریافتند که هورمونی به نام betatrophin رشد سلول‌هایی که انسولین را به درون خون بدن ترشح می‌کنند، ارتقا می‌دهد. در تحقیقات انجام‌شده، این هورمون موجب شد که موش‌ها سلول‌های انسولین را 30 برابر سریع‌تر از حالت معمول تولید کنند. محققان بر این باورند که این هورمون می‌تواند درمان بسیار کارآمدتری را برای بیماران دیابت 2 ارائه دهد. در این روش به جای تزریق روزانه برای کنترل میزان قند خون، بیماران هورمون مزبور را هر هفته یا ماهانه و در خوشبینانه‌ترین حالت، سالانه به بدن خود تزریق می‌کنند.
انسولین در ارگانی به نام لوزالمعده تولید می‌شود و دانشمندان حاضر در این پروژه دریافتند که betatrophin منجر به رشد جهشی سلول‌ها در این عضو از بدن می‌شود. گفته می‌شود این تحقیق هنوز در مراحل ابتدایی خود قرار دارد و هنوز چندین سال تا ارائه یک درمان برای انسان با استفاده از این هورمون زمان لازم است. دیابت 2 نوعی یک بیماری مادام‌العمر است و زمانی رخ می‌دهد که بدن به میزان کافی انسولین خود را تولید نمی‌کند. انسولین هورمونی است که به کنترل سطح گلوکز در خون کمک می‌کند. در صورتی که این بیماری درمان نشود، میزان بیش از اندازه گلوکز در خون می‌تواند به شریان‌های خونی و دیگر ارگان‌ها آسیب برساند و به نابینایی یا از دست دادن جوارح بینجامد. جزئیات این تحقیق در مجله Cell انتشار یافت.

محققان دانشگاه واشنگتن یک حسگر زیست‌پزشکی را با استفاده از نانومیله‌های طلا، برای تشخیص افزایش لیپوکالین ‏وابسته به ژلاتیناز نوتروفیل بعنوان یک زیست‌نشانگر آسیب‌های حاد کلیه ساخته‌اند. ‏ یافته‌های «اِوان کراش» و همکارانش در ‏دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن تشخیص آسیب‌های جدی کلیه را به سادگی از طریق ‏فرو بردن یک کاغذ آزمایش در ادرار میسر کرده است. زیست‌نشانگرها عموما مولکول‌ها یا پروتئین‌های ‏کوچکی در بدن هستند که با تغییر غلظت در بدن به بیماری و یا درمان پاسخ می‌دهند. ‏«کراش» معتقد است که این فناوری مبتکرانه بررسی عملکرد کلیه را بصورت بالینی و با ‏هزینه کمتر فراهم می‌آورد. ‏
برای ساخت این حسگر از روشی به نام زیست‌حسگری پلاسمونیک استفاده شده است ‏که قادر به شناسایی مقادیر بسیار کم زیست‌نشانگرهاست. با این حال پادتن‌های طبیعی عمر ‏کوتاهی داشته، بسیار گران قیمت بوده و نیازمند زمان طولانی برای ایجاد و بکارگیری هستند. ‏از این رو این محققان پادتن‌هایی مصنوعی را ابداع کرده‌اند. برای ساخت این زیست‌حسگر پلاسمونیک از فرایندی به نام نشانگذاری ‏زیست‌مولکولی استفاده شده است که شامل متصل کردن پروتئین‌های هدف به سطح ‏نانومیله‌ها و سپس اضافه کردن مولکول‌هایی کوچک در اطراف پروتئین برای تشکیل یک لایه پلیمری در بیرون از نانومیله‌هاست. با خارج کردن پروتئین‌های هدف حفراتی روی ‏سطح نانومیله‌ها به جای می‌ماند که همان پادتن‌های مصنوعی نام دارند. هنگامی که نانومیله‌ها ‏همراه با پادتن‌های مصنوعی در تماس با ماده‌ای نظیر ادرار که حاوی پروتئین هدف است ‏قرار می‌گیرند، حفرات بصورت پازل توسط پروتئین هدف پر می‌شوند. با تابش نور به نانومیله‌های طلا، الکترون‌های فلز تحریک‌ شده و شروع به نوسان می‌کنند. ‏دو رنگ یا باند موجود در طیف ساطع‌ شده از نانومیله نشان می‌دهد که کدام بخش از نور ‏تابیده جذب و کدام پراش شده است. زمانی که ماده‌ای به نانومیله متصل باشد، موقعیت یکی از ‏باندها به مکانی دیگر انتقال یافته و باعث تغییر رنگ خواهد شد که این تغییر نشان‌دهنده ‏چسبیدن پروتئین زیست‌نشانگر به نانومیله است. در نتیجه اندازه‌گیری میزان زیست‌نشانگر با ‏تغییر رنگ امکان‌پذیر است. ‏
این محققان در تلاشند تا عملکرد موفقیت‌آمیز زیست‌نشانگر ‏NGAL‏ را به عنوان ‏مدلی برای جایگزینی پادتن‌های طبیعی با پادتن‌های مصنوعی سایر پروتئین‌ها بکار گیرند. ‏این محققان، جزئیات نتایج کار تحقیقاتی خود را در مجله‌ ‏«Advanced Functional ‎Materials‏» منتشر کرده‌اند.‏

خواص زیست مکانیکی نانو مقیاس غضروف‌ها در مفاصل می‌تواند آرتروز استخوان را در مراحل اولیه تحت تاثیر قرار دهد. این خواص زیست مکانیکی غضروف‌ها موجب می‌شود تا در طول فعالیت‌های فیزیکی سریع، غضروف‌ها مستعد آسیب باشند. آرتروز استخوان یکی از مشکلات رایج است که بیش از یک سوم افراد کهنسال از آن رنج می‌برند. در حال حاضر هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد. یافته‌های این پژوهش می‌تواند برای شناسایی بیماری در مراحل مقدماتی مفید باشد، همچنین مهندسان بافت می‌توانند از این یافته‌ها برای ترمیم غضروف‌های آسیب‌دیده در بیماران استفاده کنند.
«آلن گرودزینسکی» از موسسه فناوری ماساچوست و نویسنده اول این مقاله می‌گوید: این روش می‌تواند برای شناسایی مراحل اولیه از دست دادن توانایی در اثر فعالیت‌های بدنی روزانه نظیر بلند کردن اجسام یا دویدن و پریدن مفید باشد. همچنین پزشکان می‌توانند از این روش استفاده کرده و بخش آسیب دیده را ارزیابی و در صورت نیاز ترمیم کنند، با این کار بیمار مطمئن می‌شود که قادر به ادامه فعالیت‌های روزانه است.
آرتروز استخوان، یک بیماری دردناک است که در اثر از بین رفتن بخشی از غضروف ایجاد می‌شود. غضروف بافت محکم و انعطاف‌پذیری است که به‌ عنوان بالشتکی برای استخوان محسوب می‌شود، غضروف‌ها مانع از سایش استخوان‌ها به یکدیگر می‌شوند. در مراحل اولیه این بیماری، غضروف مولکولی به‌ نام گلیکوسامینوگلیکان را از دست می‌دهد. از دست رفتن این مولکول موجب می‌شود غضروف توانایی مقاومت در برابر فشارها در اثر فعالیت‌های فیزیکی را از دست دهد.
تا کنون اطلاعات اندکی درباره  گلوکزامینو گلیکان وجود داشته است. محققان نمی‌دانند که چگونه کمبود گلیکوسامینوگلیکان موجب کاهش عملکرد غضروف در حین فعالیت‌های فیزیکی روزانه می‌شود. برای یافتن پاسخ این سوال، این تیم تحقیقاتی سیستم جدیدی ارائه کردند که با استفاده از آن می‌توان خواص زیست مولکولی غضروف را در حین وارد شدن فشار به آن مورد بررسی قرار داد. در حین فعالیت‌های فیزیکی فشارهای مختلفی به غضروف وارد می‌شود که این فشارها در دامنه زمانی متفاوت اعمال می‌شود. اگر غضروف، گلیکوسامینوگلیکان را از دست بدهد، استحکام آن کاهش می‌یابد.
نتایج این پژوهش نشان می‌دهد: کاهش  گلوکزامینو گلیکان در مراحل اولیه می‌تواند روی خواص نانومقیاس غضروف اثرگذار باشد. با این کار توانایی بافت برای مقاومت در برابر فعالیت‌های شدید فیزیکی کاهش می‌یابد. این گروه نشان دادند که اگر این تغییر خواص سطحی نانومقیاس در غضروف اتفاق بیفتد، محققان آن را شناسایی کرده و به بیمار توصیه‌هایی برای تعدیل فعالیت روزانه ارائه می‌کنند. یافته‌های این پژوهش در قالب مقاله‌ای در نشریه «Biophysical Journal» به چاپ رسیده است.

برگزار کنندگان: مرکز تحقیقات ایمونولوژی آسم و آلرژی دانشگاه علوم پزشکی تهران، انجمن آسم و آلرژی ایران، مرکز تحقیقات ایمونولوژی آسم و آلرژی، کمیته کشوری آسم و آلرژی مرکز مدیریت بیماری ها
زمان برگزاری: ۱۷ الی ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۲
مکان برگزاری: تهران، مرکز طبی کودکان

سایت همایش

یک درمان سرطانی با تهاجم کم که بدون آسیب رساندن به بافتهای سالم اطراف، در تومورها سوراخهای کوچک ایجاد کرده، می‌تواند جدیدترین سلاح در جنگ علیه سرطان باشد. شیوه الکتروپوراسیون برگشت‌ناپذیر از میلیون‌ها پالس الکتریکی در ثانیه برای کشتن سلولهای سرطانی استفاده کرده اما به بافتهای اطراف آسیب نمی‌رساند. به گفته محققان مرکز سرطان یادبود اسلوان- کترینگ در نیویورک، این شیوه بویژه برای درمان سرطانهای کبد، ریه، لوزالمعده و دیگر سرطانهای نزدیک به رگهای خونی، اعصاب و ساختارهای حساس دیگر مفید است.
درمان سرطانهای نزدیک به مناطق حساس معمولا نیازمند جراحی و شیوه‌ای موسوم به ترموابولاسیون(کشتن سلولها در دمای بسیار بالا) است. اما این کار می‌تواند بافتهای سالم را نیز از بین برده و برای رگهای حونی، عصبها و غدد نزدیک خطر ایجاد کند.
در این پژوهش 25 بیمار سرطانی شرکت کردند که این بیماری در بخشهای مختلف بدن آنها پراکنده شده بود. میانگین اندازه تومورها در این افراد دو سانتیمتر بود. بدلیل نزدیک بودن این ضایعات به مناطق حساس، از شیوه الکتروپوراسیون برگشت‌ناپذیر در این بیماران برای درمان استفاده شد. محققان تمام 30 جلسه درمانی را بدون مشکل تکمیل کردند که نشانگر ایمن بودن این شیوه برای بررسی‌های بیشتر در کارآزماییهای بالینی بزرگتر است. این یافته‌ها در سی و هشتمین نشست علمی سالانه انجمن رادیولئژی مداخله‌ای در نیواورلئان ارائه شده است.
در این شیوه برشی به اندازه سر مداد ایجاد شده و یک دستگاه کوچک برای هدف قرار دادن تومورها درون آن قرار می‌گیرد. سپس میدانهای الکتریکی قوی برای ایجاد سوراخهای کوچک در غشای سلول سرطانی تولید می‌شود. این کار با اختلال در تعادل مولکولهای درون و بیرون سلول باعث از بین رفتن آنها می‌شود. از آنجایی که این شیوه گرما یا سرما تولید نمی‌کند، از آسیب رسیدن به سایر سلولهای اطراف نیز جلوگیری می‌شود. این امر باعث ایده‌آل شدن روش الکتروپوراسیون برگشت‌ناپذیر برای درمان تومورهای نزدیک به بافتهایی می‌شود که در برابر آسیب حساس هستند. با افزای قدرت و طول پالسهای الکتریمی می‌توان سوراخهای درون این تومورها را بطور دائم باز نگهداشت. این امر باعث ایجاد آسیبهای میکروسکوپس به سلولها و مرگ آنها می‌شود. ترکیب جراحی با تهاجم کم و این شیوه می‌تواند به بهبود سریعتر با جراحت بافت کمتر منجر شده و امید است که بتواند نتیجه بلند مدت بهتری نسبت به جراحی‌های سنتی ارائه کند.

محققان مرکز تحقیقات سرطان انگلستان در دانشگاه کمبریج و همچنین دانشمندان هلندی خبر از کشف نوع جدیدی از سرطان روده داده اند که پیامدهای بدتری را در مقایسه با سایر سرطان های روده بزرگ دارد و در مقابل درمان های خاص، مقاومت نشان می دهد. محققان با بررسی بر اطلاعات 146 ژن مرتبط با سرطان روده که از 11 هزار بیمار به دست آمده بود متوجه شدند که بیش از یک چهارم افراد مبتلا به نوع جدیدی از سرطان روده شده اند که پیش از این در زیر مجموعه هیچ کدام از سرطان ها دیده نشده بود. برای این دسته از بیماران مبتلا به نوع جدید سرطان روده، احتمال بدتر شدن، تهاجمی تر شدن تومورها و همچنین مقاومت به داروهایی درمانی نظیر "ستوکسیمب"، زیاد گزارش شده بود.
داروی "ستوکسیمب"، مولکولی موسوم به گیرنده فاکتور رشد اپیدرمال "EGFR" را که با بروز سرطان مرتبط است، مورد هدف قرار می دهد. آزمایش های دیگر نیز نشان داده است که احتمال گسترش متفاوت این نوع جدید از تومورها نسبت به تومورهای دیگر بیشتر است که نشان از تهاجمی بودن این تومورها می دهد. دکتر"لوییز ورمویلن"، سرپرست این پژوهش می گوید: "ما با مطالعه بر چگونگی رفتار ژن ها در تومور، زیر مجموعه جدیدی از سرطان روده را شناسایی کرده ایم. این امر امکان آزمایش سریع و آسان تشخیص این نوع سرطان را در اختیار محققان می دهد. مطالعات ما نشان می دهد که این سرطان در همان مراحل ابتدایی، سیر تکثیر و گسترش خود را شروع می کند. در حال حاضر باور ما بر این است که تفاوت این سه نوع سرطان، ریشه در سلول منشا تومور دارد تا هر گونه جهش ژنتیکی."
"کیت لاو" رییس مرکز تحقیقات سرطان انگلستان نیز در این رابطه می افزاید: "از آنجایی که ماه آوریل، ماه آگاهی رسانی سرطان روده است، این نوع تحقیقات اهمیت در نظر گفتن رفتار خاص ژن ها در کنار جهش را به دانشمندان گوشزد می کند." بر اساس این گزارش، شانس بقای مبتلایان به سرطان روده طی 40 سال گذشته دو برابر شده است که درک بهتر و انجام تحقیقات زیاد مسبب این اتفاق خوب شده است. این یافته علمی در مجله "Nature Medicine" منتشر شده است.

امروزه براي درمان ديسپلازي درجه بالا و کارسينوم داخل مخاطي (intramucosal) در مبتلايان به مري بارت، به صورت فزاينده‌اي از تخريب (ablation) آندوسکوپيک استفاده مي‌شود. اين رويکرد بسيار موثر است ولي قادر به علاج سرطان‌هايي که به غدد لنفاوي متاستاز داده باشند، نيست. متاسفانه رزکسيون آندوسکوپيک مخاط (روش استاندارد براي مرحله‌بندي T به منظور هدايت درمان‌هاي بعدي اين بيماران) هم نمي‌تواند درگيري غدد لنفاوي را در تمامي موارد شناسايي کند. در نتيجه بسياري از جراحان با تمسک به ميزان بالاي متاستازهاي پيش‌بيني‌نشده به غدد لنفاوي، انجام ازوفاژکتومي را به جاي تخريب و رزکسيون آندوسکوپيک مخاط توصيه مي‌کنند. با اين حال، ميزان اين متاستازها در گزارش‌هاي مختلف تفاوت‌هاي زيادي داشته است.
به منظور ارزيابي فراواني متاستاز به غدد لنفاوي در مبتلايان به مري بارت دچار ديسپلازي درجه بالا يا کارسينوم داخل مخاطي، پژوهشگران يک مرور نظام‌مند انجام دادند و 70 گزارش مرتبط جمعا شامل 1874 بيمار اين چنيني را که تحت ازوفاژکتومي قرار گرفته بودند، شناسايي کردند. از ميان 524 بيمار مبتلا به ديسپلازي درجه بالا هيچ‌کدام متاستاز به غدد لنفاوي را نشان نمي‌دادند. از 1350 بيمار مبتلا به کارسينوم داخل مخاطي هم فقط 26 نفر داراي متاستاز به غدد لنفاوي بودند (93/1%، فاصله اطمينان 95%: 66/2-19/1%).
اين داده‌ها قويا نشان مي‌دهند که در مبتلايان به مري بارت وجود ديسپلازي درجه بالا به تنهايي (در صورت طبقه‌بندي دقيق)، با متاستاز به غدد لنفاوي همراهي ندارد. در مبتلايان به مري بارت و کارسينوم داخل مخاطي، خطر متاستازهاي پيش‌بيني‌نشده به غدد لنفاوي 2%-1% برآورد شده که با ميزان گزارش‌شدة مرگ‌ومير ناشي از ازوفاژکتومي (اغلب بيشتر از 2%) قابل مقايسه و حتي از آن کمتر است. به منظور مرحله‌بندي T مري بارت و ديسپلازي در يک ضايعه قابل رويت، انجام رزکسيون آندوسکوپيک توصيه مي‌شود. در صورتي که ضايعه تهاجم به زيرمخاط را نشان ندهد، درمان تخريبي مناسب خواهد بود. جراحان و متخصصان گوارش بايد توجه کنند که نگراني از متاستاز به غدد لنفاوي در اين بيماران، انجام ازوفاژکتومي را توجيه نمي‌کند. به علاوه، در مواردي که مرحله‌بندي بر اساس رزکسيون آندوسکوپيک مخاط فقط وجود ديسپلازي درجه بالا يا کارسينوم داخل مخاطي را نشان بدهد، اين داده‌ها بر عدم نياز به سونوگرافي آندوسکوپيک تاکيد مي‌کنند.

ثابت شده که هم انتکاوير (entecavir) و هم تنوفووير (tenofovir) به عنوان خط اول تک‌درماني براي عفونت مزمن ويروس هپاتيت HBV) B) موثر و بي‌خطر هستند. اما درمان ترکيبي با اين داروهاي ضد ويروسي خوراکي و بسيار قوي، تاکنون در يک مطالعه بزرگ و داراي طراحي مناسب ارزيابي نشده است. پژوهشگران يک کارآزمايي تصادفي‌شده غير کور و چندمرکزي با حمايت شرکت‌هاي داروسازي انجام دادند تا در 379 بيمار مبتلا به عفونت HBV قبلا درمان‌نشده، به مقايسه انتکاوير (5/0 ميلي‌گرم روزانه) به تنهايي با انتکاوير به اضافه تنوفووير (300 ميلي‌گرم روزانه) بپردازند. وضعيت HBeAg در اين بيماران به خوبي مشخص شده بود (264 نفر مثبت و 115 نفر منفي). در مجموع، 197 بيمار درمان ترکيبي و 182 بيمار تک‌درماني با انتکاوير را دريافت کردند.
پيامد اصلي مطالعه عبارت بود از غير قابل شناسايي بودن HBV DNA (کمتر از 50 واحد بين‌المللي در ميلي‌ليتر) در هفته 96 درمان. اين پيامد در گروه‌هاي دريافت‌کننده درمان ترکيبي و تک‌درماني مشابه بود (به ترتيب 2/83% و 4/76%). ميزان تبديل سرمي (منفي شدن) HBAg در بيماران مثبت از نظر HBeAg نيز در دو گروه تفاوتي نداشت. در هيچ‌کدام از گروه‌ها مقاومت ايجاد نشد و بي‌خطري درمان در هر دو گروه نيز مشابه مطالعات قبلي بود.
اين کارآزمايي بزرگ و با روش مناسب نشان مي‌دهد که درمان ضد ويروسي با انتکاوير به اضافه تنوفووير در مبتلايان به عفونت HBV مزيت معني‌داري از نظر باليني ندارد. پزشکان بايد از تجويز درمان ترکيبي با اين داروها در خط اول پرهيز کنند زيرا اين درمان هيچ مزيتي از نظر کارآمدي ندارد ولي بسيار گران‌تر است.

سندرم روده تحريک‌پذير (IBS) به اين صورت تعريف مي‌شود: احساس ناراحتي در شکم يا دل درد همراه با تغيير عادت روده‌اي و بدون حضور هر گونه بيماري عضوي که به مدت حداقل 3 روز در ماه طي 3 ماه گذشته تجربه شده باشد. شيوع IBS در آمريکاي شمالي حدود 10%-5% است و حداکثر شيوع در محدوده سني 39-20 سال ديده مي‌شود.
دل درد، رايج‌ترين علامت اين سندرم است و اغلب از سوي بيمار به شکل احساس کرامپ توصيف مي‌گردد. فقدان درد شکم اساساً تشخيص IBS را رد مي‌کند. ساير علايم شايع IBS عبارتند از: اسهال، يبوست يا تناوب بين اسهال و يبوست. هدف از درمان، تسکين علايم و بهبود کيفيت زندگي است. به نظر مي‌رسد با ورزش کردن، مصرف آنتي‌بيوتيک‌ها، داروهاي ضد اسپاسم، روغن نعنا و مواد زيست‌يار (پروبيوتيک) مي‌توان به بهبود علايم کمک کرد. استفاده از ملين‌ها و داروهاي ضد اسهال بدون نسخه مي‌توانند فواصل دفع را بهبود بخشند اما تاثيري روي درد شکم ندارند. در مقايسه با درمان‌‌هاي معمول، درمان با داروهاي ضد افسردگي و نيز درمان‌هاي روانشناختي هم در بهبود علايم اثربخش هستند. لوبي‌پروستون براي درمان «IBS با غلبه يبوست» موثر است. آلوسترون (مصرف آن با محدوديت‌هايي در ايالات متحده همراه است) و تگاسرود (در ايالات متحده تنها براي موارد اورژانس در دسترس است) براي درمان بيماراني که علايم شديد دارند و به درمان‌هاي معمول پاسخ نداده‌اند، تاييد شده‌اند.

PDF متن کامل مقاله                HTML متن کامل مقاله

سازمان غذا و داروي آمريکا (FDA) اخيرا کپسول‌هاي آهسته‌رهش 400 ميلي‌گرمي مزالامين با نام تجاري دلزيکول (Delzicol) را براي درمان کوليت اولسراتيو مورد تاييد قرار داده است. پيش‌بيني شده است فرمولاسيون جديد مزالامين در ماه آينده سال ميلادي جاري وارد بازارهاي دارويي جهان شود. دلزيکول براي درمان کوليت اولسراتيو فعال خفيف تا متوسط و نيز به‌عنوان درمان نگهدارنده اين بيماري مورد استفاده قرار مي‌گيرد.

برگزار کننده: مرکز تحقیقات هماتولوژی و انکولوژی دانشگاه علوم پزشکی گلستان
زمان برگزاری: 8 الی 10 آبان 1392
ارسال خلاصه مقالات: 15/3/1392
مکان برگزاری: گرگان

سایت همایش

برگزار کننده: مرکز تحقیقات آلرژی دانشگاه علوم پزشکی شیراز
زمان برگزاری: 18 الی 19 اردیبهشت ۱۳۹۲
مکان برگزاری: شیراز

سایت همایش

محققان بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون موفق به ساخت یک کلیه کاربردی در آزمایشگاه شدند که پس از پیوند به موش قادر به دفع مایعات شده است. این کلیه مهندسی شده بر روی چارچوب ابتدایی یک کلیه موجود ساخته شده است. در حالیکه کار بیشتری برای استفاده از این فناوری در ساخت کلیه انسان مورد نیاز بوده، محققان امیدوارند که در نهایت چنین شیوه‌ای بتواند به عنوان یک گزینه جدید برای افراد دارای مشکلات کلیوی و نیازمند پیوند عضو مورد استفاده قرار گیرد. از آن جایی که این اندام از سلول‌های خود فرد ساخته می‌شود، خطر دفع آن توسط سیستم ایمنی بدن بسیار کمتر خواهد بود.
محققان برای ساخت این کلیه آزمایشگاهی ابتدا کلیه‌های موش را برداشته و آنها را در حلال شوینده که تمام سلولهای زنده را از این اندام حذف کرده، قرار دادند تا در نهایت تنها یک چارچوب از پروتئین‌های لیفی باقی بماند. این پژوهشگران، سپس با استفاده از سلولهای بند ناف انسان و سلولهای کلیه از موشهای نوزاد، یک کلیه جدید را بر روی این چارچوب ساختند. آنها برای پراکنده کردن این سلولها بر روی چارچوب، اختلاف فشار ایجاد کردند که سلولهای جدید را در جای درست خود در کلیه قرار می‌دهد. این اندام مهندسی شده در اتاقک‌های حاوی مواد مغذی برای شبیه‌سازی درون بدن پرورش یافتند. سپس این کلیه‌ها به موشهایی که یک کلیه آنها حذف شده بود، پیوند زده شد.
هنگامی که یک منبع خون به این کلیه‌ها متصل شد، آنها برای فیلتر کردن خون و تولید ادرار به کار افتادند. با این حال به گفته دانشمندان، این اندام جدید مانند کلیه‌های طبیعی موشها کار نکرده از این رو این شیوه باید بیشتر اصلاح شود. پیش از این دانشمندان یک شیوه چارچوب سازی مشابه را برای ساخت قلبهای زیست‌مصنوعی نمایش دادند. در حالیکه محققان در این پژوهش جدید کلیه انسان را مهندسی نکرده‌اند، اما نشان دادند که می‌توان کلیه انسان را نیز تا چارچوب ابتدایی پاکسازی کرد. به لحاظ نظری، این چارچوبها در نهایت قابل پرورش با سلولهای بنیادی انسان برای شکل‌گیری کلیه کامل هستند.
البته این شیوه نمی‌تواند کلیه کامل را از ابتدا تولید کند بنابراین همچنان به اعضای اهدایی برای پیوند نیاز است اما از آنجایی که سلولهای زنده از کلیه‌های زیستی حذف شده، انطباق بافت بین اهدا کننده و گیرنده که در حال حاضر برای پیوند مورد نیاز است، ممکن است دیگر بطور جدی دنبال نشود. این پژوهش در مجله Nature Medicine منتشر شده است.

پرتودرماني يا راديوتراپي (Radiation therapy) ‌يكي از مهم‌ترين شاخه‌هاي فيزيك پزشكي است. پرتودرماني به درمان بيماري با استفاده از پرتوهاي نافذ مانند پرتوهاي ايكس، آلفا، بتا و گاما كه يا از دستگاه تابيده مي‌شوند يا از داروهاي حاوي مواد نشاندارشده ساطع مي‌شوند گفته مي شود. كاربرد اصلي پرتو درماني در معالجه و يا تقليل امراض سرطاني است. پرتودرماني يكي از درمان‌هاي سرطان است كه در آن با تابانيدن اشعه بر توده سرطاني، سلول‌هاي سرطاني كشته مي‌شوند. پرتودرماني با اهداف و شيوه‌هاي متنوع و متفاوتي انجام مي‌شود. انجام پرتو درماني نياز به امكانات و محاسبات دقيق دارد. بايد دقيقا محاسبه شود كه چه ميزان اشعه به بدن تابانيده شود، اين ميزان اشعه بايد دقيقا بر هدف متمركز شود. از آنجا كه توده‌اي كه اشعه مي‌گيرد در عمق بدن قرار دارد، بايد اشعه طوري تابانيده شود كه اعضاي سر راه تحت تأثير قرار نگيرند به همين منظور گاهي اشعه كل مورد نياز را محاسبه مي‌كنند و از چند مسير اشعه را به بدن مي‌تابانند به طوري كه نهايتا ميزان كلي پرتو دريافتي براي كشتن سلول‌هاي سرطاني كافي باشد اما از آنجا كه اشعه به چند باريكه تقسيم شده و از چند زاويه به بدن تابانيده شده، اعضاي سر راه آسيب نمي‌بينند. نزديك دو سوم از بيماران سرطاني در جريان مداواي خود از پرتودرماني استفاده مي‌كنند. در سال 2004، اين تعداد در آمريكا به 1 ميليون نفر رسيد. در اين ميان، سرطان پروستات، سرطان ريه و سرطان سينه 56% معضلات را تشكيل مي‌دادند.

PDF متن کامل روش                متن کامل روش

دانشمندان دانشگاه هاروارد در حال طراحی ابزاری به نام «طحال بر روی تراشه» هستند که به طحال در انجام وظیفه‌اش به هنگام بروز بیماری شدید در بدن کمک می‌کند. وظیفه طحال، فیلترکردن جریان خون است و زمانی که اشخاص به طور شدیدی بیمار هستند و یا از آسیب‌های تروماتیک رنج می‌برند، گاهی اوقات این عضو به تنهایی قادر به برطرف کردن کامل پاتوژن‌ها نیست که این امر منجر به بروز مسمومیت عفونی مرگبار می‌شود. به منظور کمک به اجتناب از چنین امری، دانشمندان موسسه وایس در دانشگاه هاروارد در حال طراحی «طحال بر روی یک تراشه» هستند.
جریان خون بیمار از خلال این ابزار عبور می‌کند و این فرایند با ترکیب شدن نانومهره‌های مغناطیسی با خون آغاز می‌شود. این مهره‌ها با نسخه‌ای از پروتئین opsonin خون انسان که از لحاظ ژنتیکی مهندسی شده، پوشیده شده‌اند. این پروتئین به پاتوژن‌هایی از قبیل باکتری‌ها، ویروس‌ها، انگل‌ها، قارچ‌ها و سموم متصل می‌شود. ترکیب خون/مهره از خلال مجموعه‌ای از میکروکانال‌ها عبور می‌کند که برای بیرون کشاندن دوباره مهره‌ها به کار می‌روند. مهره‌ها پاتوژن‌ها را با خود حمل می‌کنند و اجازه می‌دهند که تمامی اجزای معمول جریان خون تمیزشده (از قبیل سلول‌ها و پروتئین‌ها) به بدن بیمار بازگردانده شوند. لازم نیست که پادبندها مانع از لخته‌شدن خون در درون میکروکانال‌ها شوند، زیرا سطوح درونی آن‌ها با ماده فوق آبگریز موسوم به SLIPS طراحی شده در دانشگاه هاروارد، پوشیده شده‌اند.
موسسه وایس، طراح این سیستم، به تازگی قراردادی 9.25 میلیون دلاری را از DARPA با هدف طراحی بیشتر ابزار جدید دریافت کرده است. دارپا به چنین فناوری علاقه‌مند است زیرا می‌تواند برای درمان سربازانی که در کارزارهای جنگ آسیب می‌بینند، از آن بهره برد. دانشمندان در حال طراحی آزمایش این فناوری بر روی حیوانات هستند و در صورت موفقیت، کاربردهای بالینی آن بر روی بدن انسان نیز آغاز می‌شود.

محققان بر اساس نتایج حاصل از یک پژوهش جدید بر روی بیماران مبتلا به بیماری ارثی عروق خون دریافتند: سطوح پایین آهن موجود در خون با افزایش خطر تشکیل لخته‌های خونی خطرناک در ورید، همراه است. به گفته محققان امپریال کالج لندن یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد: درمان کمبود آهن به جلوگیری از بیماری شناخته شده ترومبوز (تشکیل لخته‌ی خون) وریدهای عمقی (DVT) کمک می‌کند.
«ترومبوز وریدهای عمقی» به طور معمول در پاها رخ می‌دهد و می‌تواند باعث درد و تورم شود، اگر لخته خون حرکت کند و به داخل رگ‌های خونی در ریه‌ها سفر کند، می‌تواند کشنده باشد. انجام عمل جراحی بزرگ و اساسی، عدم تحرک و سرطان به عنوان عوامل خطرناک برای لخته شدن خون شناخته شده‌اند، اما دلیل روشنی برای وجود آن در بسیاری از موارد نیست.
این پژوهش بر روی 609 بیمار مبتلا به هموراژیک ارثی خونی (HHT) که یک بیماری ژنتیکی از رگ‌های خونی است و باعث خونریزی بسیار زیاد از بینی و روده می‌شود، انجام شده است. بیماران «HHT» به دلیل خونریزی بخش زیادی از آهن خون را از دست می‌دهند. در این مطالعه افراد با سطح کم آهن در معرض خطر افزایش لخته شدن خون بودند، اما کسانی که مکمل‌های آهن را مصرف می‌کردند، ریسک کمتری داشتند.
دکتر «کلرشوولین»، نویسنده اصلی این پژوهش از موسسه ملی قلب و ریه در امپریال کالج لندن و مشاور افتخاری در امپریال کالج بهداشت و درمان بیمه خدمات درمانی «تراسپت» می‌گوید: عوامل خطرناک ابتلا به لخته شدن خون مثل پایین بودن سطح آهن در خون به طور بالقوه قابل درمان است. به گفته محققان حدود یک میلیارد نفر در سراسر جهان دچار کم خونی و فقر آهن هستند. نتایج این پژوهش در مجله «Thorax» به چاپ رسیده است.

برگزار کنندگان: انجمن روماتولوژی ایران، دانشگاه علوم پزشکی شیراز
زمان برگزاری: 24 الی 26 مهر ۱۳۹۲
مکان برگزاری: شیراز

سایت همایش

دانشمندان دانشگاه میسوری روش جدیدی را برای درمان سرطان معرفی کرده‌اند که بدون داشتن عوارض جانبی این بیماری مهلک را درمان می‌کند. مدتی کوتاه پس از کشف نوترون در سال 1932، تعدادی از دانشمندان به پتانسیل «درمان گیراندازی نوترون بور» (BNCT) به عنوان درمانی برای سرطان پی بردند. با این حال علی‌رغم دهه‌ها تحقیق، مشکل یافتن یک عامل تحویل که بتواند تومورها را بدون آسیب‌رساندن به بافت‌های اطراف به طور کارآمدی هدف قرار دهد، به قوه خود باقی ماند.
راهکار BNCT شامل تزریق به تومورها با عامل گیراندازی ایزوتوپ بور-10 غیررادیواکتیو است که سپس پرتو نوترون‌های اپی‌ترمال به آن تابیده می‌شود. این نوترون‌ها با عامل گیراندازی برای تولید یک واکنش هسته‌ای و از لحاظ بیولوژیکی مخرب تعامل برقرار می‌کنند. این امر منجر به تشکیل بور 11 با آزادسازی تابش کشنده در شکل ذرات آلفا (هلیم- ) و یون‌های لیتیوم می‌شود که تومور را نابود می‌کنند. اگرچه مطالعات بالینی متعددی ایمنی BNCT را به اثبات رسانده‌اند، چالش یافتن عوامل بیشتر تحویل بور تومور انتخابی همواره وجود داشته است.
با استفاده از این واقعیت که سلول‌های سرطانی مواد بیشتری را در مقایسه با سلول‌های نرمال جذب می‌کنند، پروفسور ام فردریک هاوتورن و تیمش از دانشگاه میسوری ترتیبی دادند که سلول‌های سرطانی جذب و ذخیره‌سازی ماده شیمیایی بور که توسط هاوتورن طراحی شده بود، را انجام دهند. هنگامی که این ماده یک نوتورن را جذب می‌کند، اتم‌های لیتیوم و هلیم را آزاد می‌کند. این اتم‌ها در سلول‌های سرطانی نفوذ کرده و آن‌ها را از درون و بدون آسیب‌رساندن به سلول‌های سالم پیرامون نابود می‌کند. هاوتورن و تیمش این شکل جدید از پرتودرمانی را بر روی موش‌ها آزمودند که منجر به برطرف شدن موفقیت‌آمیز سرطان شد. جزئیات این مطالعه علمی اخیرا در مجله The Proceedings of the National Academy of Science منتشر شده است.

نتایج تحقیق انجام شده توسط پژوهشگران آمریکایی نشان داد: چاقی در ناحیه شکم علاوه بر دیابت و بیماری‌های قلبی، خطر ابتلا به استئوپروزیس یا پوکی استخوان در زنان را تشدید می‌کند. پژوهشگران دانشگاه هاروارد پس از تحقیق بر روی 50 زن به این نتیجه رسیدند که از این به بعد چاقی ناحیه شکم را باید در زمره عوامل خطرساز در ابتلا به پوکی استخوان و کاهش تراکم استخوانی تلقی کرد. پژوهشگران با انجام آزمایشات مربوط به میزان چربی در ناحیه شکم از یک سو و میزان تراکم استخوانی از سوی دیگر در خصوص بیماران در تحقیق به این نتیجه دست یافتند که چربی ناحیه شکم به مراتب بیشتر از چربی در دیگر نواحی فرد را مستعد ابتلا به پوکی استخوان می‌کند. نتایج این تحقیق در یک نشست تحقیقاتی در شیکاگو ارائه شده است.

این سمپوزیوم در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۳۹۲ توسط پژوهشکده علوم غدد و متابولیسم دانشکاه علوم پزشکی شهید بهشتی برگزار خواهد شد. مباحث این سمپوزیوم شامل درمانهای antiresorphre، درمانهای arabolic، جایگاه bonemarkerدر تشخیص و درمان، جایگاه bmd در پایش، استئوپروز در مردان می باشد.

اطلاعات بیشتر

پژوهشگران تايواني موفق به ابداع روشي جديد براي به تصويرکشيدن متابوليسم انسوليني در درون بدن موجودات زنده شدند. در اين روش، انسولين انساني با نانو ذره‌هاي طلا ترکيب مي‌شود و به علت ساطع کردن پرتوهاي فلوئورسانس قرمز يا مادون قرمز، قادر به نمايش الگوي جذب تحت سلولي نانوذره‌هاي طلا- انسوليني است. استفاده از اين روش در بدن موش‌هاي آزمايشگاهي و نيز در بافت چربي انساني در محيط آزمايشگاه نشان داده است که جذب انسولين در سلول‌هايي که گيرنده آن را دارند بيشتر است. نانو ذره‌هاي طلا- انسوليني حتي مي‌توانند به درون قطره‌هاي چربي در درون آديپوسيت‌ها نيز نفوذ کنند. با اين روش، مشخص شده که آديپوسيت‌هاي چاق در موش‌هاي مبتلا به ديابت نوع دو و نيز آديپوسيت‌هاي چاق انسان‌هاي مبتلا به ديابت يا بيماري عروق کرونري، به ميزان بيشتري انسولين را جذب مي‌کنند. بدين ترتيب، نانوذره‌هاي طلا- انسولين مي‌توانند راهکار و رويکرد جديدي در بررسي متابوليسم انسوليني در محيط آزمايشگاهي و نيز در بدن موجودات زنده کوچک جثه ارائه کند.

تعداد قابل توجهي از ژن‌ها در ابتلا به بيماري‌هاي چند عاملي پيچيده دخيل شناخته شده‌اند. به تازگي پژوهشگراني از کشورهاي سوئد، اسپانيا، سوئيس، چين و آمريکا در پژوهشي مشترک به بررسي نحوه تظاهر ژن‌ها در مبتلايان به ديابت نوع دو پرداخته‌اند. اين مطالعه نشان داده است تظاهر گروهي از ژن‌ها که تظاهر همزمان داشته و متعلق به خانواده ژن‌هاي مرتبط با اينترلوکين يک هستند با وقوع آتي ديابت نوع دو و کاهش ترشح انسوليني در ارتباطند. يکي از ژن‌هايي که به شدت در سلول‌هاي جزاير پانکراسي اين افراد متظاهر مي‌شود، ژن (SFRP4 (Secreted Frizzled- related protein 4 است که تظاهر آن با تظاهر ديگر پروتئين‌هاي التهابي هم‌خواني و مطابقت دارد. ترشح پروتئين‌هاي حاصل از اين ژن توسط IL-1B تحريک مي‌گردد. مطالعات اين پژوهشگران نشان داده است افزايش سطح خوني SFRP4 از طريق کاستن از تظاهر کانال‌هاي کلسيمي بر روي سلول‌هاي جزيره‌ايي و نيز کاهش اگزوسيتوز انسوليني، به کاهش تحمل نسبت به گلوکز مي‌انجامد. افزايش ترشح اين پروتئين سال‌ها پيش از وقوع باليني و تشخيص ديابت نوع دو قابل رديابي در خون بيماران است و بنابراين SFRP4 مي‌تواند يک شاخص بالقوه براي تشخيص زودهنگام يا حتي پيش‌بيني وقوع آتي اين بيماري باشد.

این کنفرانس در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۹۲ توسط انجمن داروسازي باليني ايران در حاشیه چهارمین همایش داروسازان بالینی ایران در مرکز همایش های رازی تهران برگزار خواهد شد. مباحث این کنفرانس شامل نارسائی حاد کلیوی، نارسائی مزمن کلیوی، عفونت های مجاری ادراری می باشد.

اطلاعات بیشتر

این سمپوزیوم در تاریخ ۶ اردیبهشت ۱۳۹۲ توسط پژوهشکده علوم غدد و متابولیسم دانشکاه علوم پزشکی شهید بهشتی در محل پژوهشکده برگزار خواهد شد. مباحث این سمپوزیوم شامل تقسیم بندی وایمونوهیستوشیمی ihc، تصویربرداری وipss، رویکرد incidentaloma، رویکرد prolactinoma، کاربرد آناتومهای سوماتواستاتین می باشد.

اطلاعات بیشتر

پژوهشگران آمریکایی احتمال می‌دهند که کمبود پتاسیم، عامل اصلی دو برابر بودن جمعیت سیاه‌پوست آمریکایی مبتلا به دیابت نوع 2 در قیاس با سفیدپوستان این کشور است. پژوهشگران دانشگاه جان هاپکینز معتقدند این بدان معنا نیست که مردم باید دائما مکملهای پتاسیم مصرف کنند اما با این وجود کمبود پتاسیم در خون یکی از خطرات فاکتورهای ابتلا به دیابت است، هر چند هنوز نمی‌توان در خصوص پیشگیری از ابتلا به این بیماری با مصرف مکمل‌های پتاسیم نظر قطعی داد. نتایج این تحقیق در مجله آمریکایی تغذیه بالینی منتشر و بر اساس آن مشخص شد خون افراد سیاهپوست امریکایی دارای سطح کمتری از پتاسیم است؛ ماده‌ای که در موز، ماست و طالبی به وفور یافت می‌شود. به طور متوسط نژاد سیاهپوستان آمریکایی موفق به تامین نیمی از پتاسیم مورد نیاز و توصیه شده توسط متخصصان هستند.

درمان دارويي هيپرليپيدمي همراه با تغييرات درماني در سبک زندگي براي پيشگيري اوليه و ثانويه از بيماري‌هاي قلبي- عروقي قابل استفاده است. بهترين داده‌ها از نظر پيشگيري اوليه به خصوص در بيماران پرخطر مربوط به استاتين‌هاست. بنابراين طبقه‌بندي از نظر ميزان خطر ضرورت دارد. درمان با استاتين براي پيشگيري ثانويه در همه بيماراني که بيماري قلبي- عروقي شناخته‌شده دارند يا با خطري معادل آن روبرو هستند توصيه مي‌گردد. در مبتلايان به سندرم کرونري حاد بايد تجويز استاتين با دوز بالا آغاز گردد. پس از انفارکتوس ميوکارد براي آن دسته از بيماران که قادر به تحمل استاتين‌ها نيستند اسيدهاي چرب امگا- 3 مي‌توانند جايگزين خوبي باشند. مطالعات نشان نداده‌اند که فيبرات‌ها و نياسين در پيشگيري ثانويه، مرگ ناشي از تمامي علل را کاهش دهند ولي در مواردي که استاتين‌ها به تنهايي از عهده کنترل موثر سطح چربي‌ها برنمي‌آيند مي‌توانند کمک مفيدي باشند. مطالعات نشان نداده‌اند که ساير درمان‌هاي کاهنده کلسترول تجويزشده براي پيشگيري اوليه يا ثانويه از بيماري‌هاي قلبي- عروقي، پيامدهاي بيمارمحور را به طور قاطعي بهبود دهند. شواهد خوبي براي تجويز استاتين‌ها در پيشگيري ثانويه از سکته مغزي و بيماري‌هاي شرياني محيطي در دست است.

PDF متن کامل مقاله              HTML متن کامل مقاله

برگزار کنندگان: مرکز آموزشی پژوهشی درمانی سل و بیماری های ریوی بیمارستان دکتر مسیح دانشوری، انجمن تنفس اروپا (ers)، انجمن توراسیک آمریکا (ats)
زمان برگزاری: ۲۰ الی ۲۳ مهر ۱۳۹۲
ارسال خلاصه مقالات: ۲۰/۵/۱۳۹۲
مکان برگزاری: تهران

سایت همایش

مصرف کیوی می‌تواند عملکرد عضلات را تحت تاثیر قرار دهد. محققان دانشگاه اوتاگو در تحقیقات خود دریافتند مصرف روزانه ویتامین C معادل خوردن دو کیوی در روز می‌تواند برای حفظ سطح مطلوب عضلات موثر باشد. آنها با اشاره به نتایج پژوهش انجام شده اظهار کردند: مصرف ویتامین C در عملکرد ماهیچه‌های عضلاتی بسیار مهم است. خوردن غذاهایی مانند کیوی با ارزش ویتامین C، روشی ایده آل برای حفظ سلامت ماهیچه‌هاست. بسیاری از افراد تصور می‌کنند تمام میوه‌ها و سبزیجات به یک اندازه قادر به تامین ویتامینC بدن هستند، اما این مطلب نمی‌تواند درست باشد. محققان توصیه می‌کنند افراد باید نیاز روزانه ویتامین C را با مواد غذایی همچون کیوی تامین کنند. این مطالعه در مجله Clinical Nutrition منتشر شده است.

برگزار کننده: دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد
زمان برگزاری: ۳ الی ۵ مهر ۱۳۹۲
ارسال خلاصه مقالات: ۳۱/۱/۱۳۹۲
مکان برگزاری: یزد

سایت همایش

دانشمندان در تلاش برای استفاده از نانوذرات پلاسمونیکی در درمان سرطان هستند که به موجب آن انرژی نور به منظور کشتن سلول‌های سرطانی به گرما تبدیل می‌شود. مزیت چنین درمان‌هایی این است که باعث بروز اثرات جانبی که در شیمی‌درمانی وجود دارد، نمی‌شوند. اکنون «مینگ یونگ هان» در موسسه «A*STAR» و همکارانش، نانوصلیب‌های پلاسمونیکی طلایی ساخته‌اند که برای از بین بردن سلول‌های سرطانی بسیار مناسب هستند. گروه مذکور سودمندی این نانوصلیب‌ها را با استفاده از آنها در کشتن سلول‌های سرطان ریه به نمایش گذاشتند.
به طور کلی، نانوساختارهای فلزی یا پلاسمونیکی فرکانس ویژه‌ای دارند که در آن نور الکترون‌های نزدیک به سطح‌ خود را تحریک می‌کند. حرکت جمعی این الکترون‌ها یا تشدید در این فلزها منجر به تبدیل انرژی نور به گرما می‌شود. طول ‌موجی که در آن تشدید اتفاق می‌افتد، به شکل و اندازه این نانوساختارها بستگی دارد. در کاربردهای زیستی، این طول ‌موج باید در محدوده فروسرخ نزدیک تا میانه باشد، زیرا بافت برای این طول‌ موج‌ها شفاف است. بر اساس این ملزومات، این پژوهشگران تصمیم گرفتند نانوصلیب‌های طلایی بسازند. با این حال در سنتزهای معمولی، طلا معمولا به شکل نانومیله رشد می‌کند. این پژوهشگران برای ساخت نانوصلیب‌ها، یون‌های مسی به محلول اضافه کردند. به کارگیری مقادیر کوچک مس باعث دوقلویی شدن ساختار بلوری طلا می‌شود که منجر به رشد بازوهای جانبی از وجوه بلور می‌شود. «هان» می‌گوید: این ساختار طلایی متقاطع منحصر به فرد می‌تواند باعث تحریک چند جهتی برای رسیدن به تشدید پلاسمونیکی قوی در بازه فرکانسی فروسرخ نزدیک و میانه شود. این کار تا درجه زیادی توان لیزری مورد نیاز برای درمان فوتوگرمایی سرطان را در مقایسه با نانومیله‌ها کاهش می‌دهد.
این پژوهشگران، عملکرد نانوصلیب‌های طلایی‌ خود را با تغییر سطوح آنها و پیوند دادن آن با سلول‌های سرطان ریه انسان تست کردند. هنگامی که آنها تحت تابش لیزری فروسرخ نزدیک با توان‌های نسبتا متوسط 2.4 W/cm2 به مدت 30 ثانیه قرار گرفتند، تمام سلول‌های سرطانی کشته شدند. اکنون این پژوهشگران مشغول ارائه طرحی برای تست تأثیر این نانوصلیب‌های طلا روی مدل‌های حیوانی در آزمایش‌های آتی هستند. کاربردهای دیگری نیز برای این نانوصلیب‌های طلا امکان‌پذیر است؛ مانند تصویربرداری فوتوگرمایی که در آن مقادیر کوچک نور به گرمای موضعی تبدیل می‌شود، یا گندزدایی سطوح. «هان» می‌گوید: در حال حاضر، ما در حال مطالعه نانوصلیب‌های طلا برای تخریب فوتوگرمایی سوپرباگ‌ها یا باکتری‌های سخت جان روی زیست‌فیلم‌ها هستیم. این پژوهشگران، جزئیات نتایج کار تحقیقاتی خود را در «Journal of the American Chemical Society» منتشر کرده‌اند.

نشانگان روده تحريك‌پذير، يک اختلال شايع عملکردي دستگاه گوارش است که در سنين 30 تا 50 سالگي بيشترين شيوع را دارد. متاسفانه تشخيص قطعي نشانگان روده تحريك‌پذير دشوار است و درمان تاييدشده‌اي براي آن وجود ندارد، بنابراين استراتژي‌هاي درماني با هدف کنترل علايم بيماري و بهبود کيفيت زندگي بيمار تعيين مي‌شوند. گزينه‌هاي غيردارويي نظير رژيم‌هاي غذايي خاص، ورزش، تکنيک‌هاي آرام‌سازي و طب‌سوزني مورد استفاده بسياري از اين بيماران هستند. درمان‌هاي دارويي نيز براي نشانگان روده تحريك‌پذير مطرح هستند؛ داروهاي ضداسهال، ملين‌ها، پروبيوتيک‌ها، آنتي‌کولينرژيک‌ها، ضدافسردگي‌ها، آنتي‌بيوتيک‌ها و دارويي با نام ليناکلوتايد که اخيرا از سوي FDAتاييد شده است. نشانگان روده تحريك‌پذير به 2 الگوي يبوست غالب و اسهال غالب طبقه‌بندي مي‌شود. برخي بيماران نيز دوره‌هاي متناوب اسهال و يبوست را تجربه مي‌کنند. نشانگان روده تحريك‌پذير با طيف گسترده‌اي از علايم همراه است. شکايت کلي بيماران، کرامپ و درد شکمي است. اتساع شکم، نفخ و تغيير عادات اجابت مزاج از علايم ديگر اين بيماري هستند. از آنجا که علت بروز نشانگان روده تحريك‌پذير نامشخص است، درمان قطعي براي آن مورد تاييد قرار نگرفته، بنابراين گزينه‌هاي درماني در درجه اول طبق علايم خاص هر بيمار انتخاب مي‌شوند.

ادامه مطلب

بدخيمي پانکراس، به دليل نداشتن علايم باليني در مراحل ابتدايي بيماري، معمولا در مراحل پيشرفته تشخيص داده مي‌شود. تنها در کشور ايالات متحده براي سال 2012 ميلادي بيش از 43 هزار مورد جديد بدخيمي پانکراس و 37 هزار مورد مرگ ناشي از آن پيش‌بيني شده بود. بنابراين، نياز به تشخيص زودرس اين بدخيمي و شروع هر چه سريع‌تر درمان مناسب اجتناب‌ناپذير است. در بدخيمي پانکراس، برداشتن ضايعه با جراحي تنها گزينه درماني مورد تاييد است. شيمي‌درماني و راديوتراپي درمان‌هاي همراهي هستند که ممکن است براي بيمار سودمند باشند. در کل، درمان بدخيمي پانکراس براساس مرحله بيماري، قابل‌برداشت بودن يا نبودن ضايعه و نيز وضعيت متاستاز تعيين مي‌شود.

ادامه مطلب 

سازمان غذا و داروی آمریکا اخیرا گلیسرول فنیل بوتیرات با نام تجاری راویکتی (Ravicti) را برای درمان برخی اختلالات مزمن چرخه اوره در بیماران بالای 2 سال مورد تایید قرار داده است. اختلالات چرخه اوره& گروهی از بیماری های ژنتیکی هستند که در نتیجه کمبود آنزیم های خاصی که در چرخه اوره درگیرند، ایجاد می شوند. زمانی که پروتئین مواد غذایی جذب و در بدن شکسته می شود، نیتروژن به عنوان ماده زائد تولید می شود. چرخه اوره، نیتروژن را از خون بر می دارد و آن را به اوره تبدیل می کند و این ماده از طریق ادرار از بدن دفع می شود. در مبتلایان به چرخه اوره، نیتروژن در بدن تجمع می یابد و به شکل آمونیاک باقی می ماند. این ماده ممکن است به مغز برسد و باعث آسیب مغزی، کما یا مرگ شود. راویکتی مایعی است که سه بار در روز همراه با غذا خورده می شود و به دفع آمونیاک از بدن کمک می کند. این دارو برای بیمارانی که اختلال چرخه اوره در آن ها با رژیم های بدون پروتئین یا مکمل های آمینواسید کنترل نمی شود، تجویز می شود. اثربخشی و ایمنی راویکتی در مطالعه ای با شرکت 44 بیمار تحت درمان با بوفنیل (Buphenyl) –داروی دیگری که برای کنترل اختلالات چرخه اوره تایید شده است- مورد بررسی قرار گرفت. شایع ترین عوارض گزارش شده در بیماران دریافت کننده راویکتی عبارتند از: اسهال، نفخ و سردرد.

سازمان غذا و داروي آمريکا (FDA)، به تازگي پوماليدومايد (pomalidomide) با نام تجاري پوماليست (Pomalyst) را براي درمان آن گروه از مبتلايان به مولتيپل ميلوما که بيماري آنها پس از درمان با ساير داروهاي ضدسرطان پيشرفت کرده، مورد تاييد قرار داده است. مولتيپل ميلوما، نوعي بدخيمي خوني است که بيشتر سالمندان را گرفتار مي‌کند. براساس آمارهاي اعلام‌شده از سوي انستيتو ملي سرطان، سالانه حدود 10 هزار نفر از مردم آمريکا به دنبال ابتلا به مولتيپل ميلوما جان خود را از دست مي‌دهند. پوماليست، قرصي است که با تحريک دستگاه ايمني بدن باعث تخريب سلول‌هاي بدخيم مي‌شود و رشد آنها را مهار مي‌کند. اين دارو در بيماراني که پيش‌تر حداقل دو درمان ديگر، يعني لناليدومايد و بورتزوماب را دريافت کرده‌ و به اين درمان‌ها پاسخ نداده‌اند و بيماري آنها پس از گذشت 60 روز از آخرين درمان عود کرده است، تجويز مي‌شود. پوماليست، دومين دارويي است که طي يک سال اخير براي درمان مولتيپل ميلوما از سوي FDA مورد تاييد قرار گرفته است. در جولاي سال 2012 ميلادي، FDA کارفيلزوماب را براي درمان مولتيپل ميلوما تاييد كرده بود. اثربخشي و ايمني پوماليست در يک مطالعه باليني با شرکت 221 بيمار مبتلا به مولتيپل ميلوماي عودکننده يا راجعه مورد بررسي قرار گرفت. طراحي مطالعه براي تعيين تعداد بيماراني بود که بدخيمي آنها پس از درمان با اين دارو نسبتا يا کاملا از بين مي‌رفت.

سازمان غذا و داروي آمريکا اخيرا تدوگلوتايد (teduglutide) با نام تجاري گاتکس(Gattex) را براي درمان بزرگسالان مبتلا به نشانگان روده کوتاه که نيازمند تغذيه متداول داخل وريدي هستند مورد تاييد قرار داده است. نشانگان روده کوتاه بيماري‌اي است که متعاقب برداشتن کل يا بخشي از روده کوچک يا بزرگ عارض مي‌شود. از دست رفتن بخش قابل‌توجهي از روده باعث سوء جذب مايعات و موادغذايي مورد نياز بدن مي‌شود. در نتيجه، اين بيماران اغلب براي بقا به تغذيه وريدي نياز دارند. گاتکس به شکل تزريق يک‌بار در روز باعث بهبود جذب مايعات و موادمغذي از روده مي‌شود و حجم و دفعات نياز بيمار به تغذيه وريدي را کاهش مي‌دهد. اين سومين داروي مورد تاييد FDA براي درمان بزرگسالان مبتلا به نشانگان روده کوتاه است. قبل از اين سوماتروپين(زوربتيو)و گلوتامين(نوترستور) در سال‌هاي 2003 و 2004 ميلادي مورد تاييد FDA قرار گرفته بودند. ايمني و اثربخشي گاتکس در 2 مطالعه باليني مورد بررسي قرار گرفت. بيماران به طور تصادفي تحت‌درمان با گاتکس يا دارونما قرار گرفتند. مطالعه براي مشخص کردن تعداد بيماراني بود که پس از 20 هفته (در مطالعه اول) و پس از 24 هفته(در مطالعه دوم) درمان با گاتکس حداقل 20 درصد کاهش در تغذيه وريدي مورد نيازشان گزارش شده است. 46درصد (در مطالعه اول) و 63 درصد (در مطالعه دوم) از بيماران تحت‌درمان با گاتکس پاسخ دهي درماني داشتند.

سازمان غذا و داروي آمريکا اخيرا پوناتيناب (ponatinib) با نام تجاري ايکلوزيگ(Iclusig) را براي درمان لوسمي ميلوييد مزمن (CML) و لوسمي لنفوبلاستيک حاد (ALL) کروموزوم فيلادلفيا مثبت مورد تاييد قرار داده است. اظهارنظر اعلام شده در مورد ايکلوزيگ، 3 ماه زودتر از موعد مقرر بود. اين دارو پروتئين‌هاي خاصي را که در ساخت سلول‌هاي سرطاني دخيل هستند، بلوک مي‌کند. ايكلوزيگ به صورت يک‌بار در روز براي درمان بيماران در فاز مزمن يا فاز پيشرونده CML و نيز ALL کروموزوم فيلادلفيا مثبتي که به داروهاي گروه مهارکنندگان تيروزين‌کيناز مقاوم شده‌اند تجويزمي‌شود. اين دارو سلول‌هاي بدخيمي را هدف قرار مي‌دهد که داراي متاسيون خاصي(T315I) هستند. اين متاسيون عامل مقاوم شدن سلول‌ها به داروي مهارکننده تيروزين کيناز است. ايکلوزيگ سومين داروي مورد تاييد براي درمان CML و دومين داروي تاييدشده براي درمان ALL در سال 2012 است.FDA در سپتامبر 2012 بسوتينيب (bosutinib)با نام تجاري بسوليف و در اکتبر 2012 اماستاکسين مپسوکسينات با نام تجاري سينريبو را براي درمان فازهاي مختلف CML مورد تاييد قرار داده بود. مارکيبو (Marqibo) نيز در آگوست 2012 براي درمان ALL کروموزوم فيلادلفيا منفي تاييد شده بود.

محققان دریافتند سطح کلسترول خون با فرا رسیدن فصل زمستان افزایش و با گرم شدن هوا کاهش می‌یابد. محققان برزیلی بر اساس تحقیقات جدید دریافتند سطح کلسترول خون در فصول مختلف تغییر پیدا می‌کند. "دکتر فیلیپ مور" در دانشگاه کامپیناس برزیل اظهار کرد: هرچند مشخص نیست که این تغییرات منجر به خطر حمله قلبی و سکته مغزی شود ولی توصیه می‌شود افراد در زمستان، مراقب سطح کلسترول خون خود باشند چون ممکن است این تغییر موجب چنین خطراتی شود. وی افزود: این تغییرات به دلیل تغییر در رژیم غذایی، فعالیت بدنی کم و کمبود ویتامین D به دلیل کاهش قرار گرفتن در معرض نور خورشید ایجاد می‌شود. در زمستان، افراد غذاهای چرب وکالری بیشتری دریافت می‌کنند، فعالیت بدنی کمتری انجام می‌دهند و همچنین بیشتر مستعد ابتلا به آنفلوآنزا و سرما خوردگی هستند که تمامی این موارد بر سطح کلسترول تاثیر دارد.
تیم تحقیقاتی این مطالعه، اطلاعات بیش از 22 هزار و 700 نفر را در مرکز مراقبت‌های اولیه در کامپیناس برزیل جمع آوری کردند و دریافتند سطح لیپو پروتئین در زمستان به طور متوسط 7 میلی گرم در دسی لیتر است که این مقدار درمقایسه با تابستان 8 درصد افزایش یافته است. در طول تابستان، چربی خوب (HDL) بدن حدود 9درصد افزایش و تری گلیسیرید حدود 5 درصد افزایش پیدا می‌کند و در مناطقی که در زمستان و تابستان تغییرات آب وهوایی زیادی دارند این تغییرات در کلسترول را شاهد خواهیم بود. یافته‌های این تحقیق در نشست سالانه کالج متخصصان قلب امریکا در سانفرانسیسکو ارائه شده است.

دانشمندان موفق به توسعه تست تنفسی با قابلیت تشخیص 90 درصدی نشانه‌های شیمیایی سرطان معده شدند. این تست شامل استفاده از چندین حسگر برای تشخیص ذرات کوچک شیمیایی در بازدم افراد است که می‌تواند ابتلای فرد به سرطان را در مراحل اولیه تشخیص دهد. پروفسور «حسام هایک» محقق ارشد این تحقیق از موسسه Technion‌ خاطرنشان می‌کند: تست تنفس می‌تواند جایگزین مناسبی برای روش تهاجمی و هزینه بر اندوسکوپی باشد که شامل فرستادن یک لوله طولانی انعطاف پذیر وارد دستگاه گوارش و بررسی وضعیت معده است.
روش تست تنفس جدید، شامل استفاده از حسگرهایی برای تشخیص ذرات بسیار کوچک مواد شیمیایی در بازدم افراد است که از تومورهای سرطانی نشأت می‌گیرند. مرحله نخست آزمایش بالینی روش تست تنفس نانومواد با حضور 130بیمار با موفقیت انجام شده است و می‌توان در آینده از این روش ب عنوان روش غربالگری برای تشخیص زودهنگام سرطان معده استفاده کرد. پیش از این نیز نتایج تحقیقاتی در خصوص استفاده از سگ‌های ابربویاب با قابلیت شناسایی نشانه‌های خاص انواع مختلف سرطان مثانه، پوست، ریه و تخمدان ارائه شده بود؛ محققان امیدوارند که ترکیبات خاص سرطان بتواند به توسعه حسگر جدید با قابلیت تشخیص از روی نمونه تنفس و مدفوع منجر شود. نتایج این تحقیق در مجله سرطان انگلیس منتشر شده است.

محققان آمریکایی روش درمانی جدیدی موسوم به آفرزیس LDL ارائه کرده اند که مشابه روش دیالیز بیماران کلیوی، خون را از کلسترول بد پاک می کند. از هر 500 نفر یک نفر دچار اختلال ژنتیکی است که باعث افزایش سه تا پنج برابری کلسترول بد (LDL)‌ می شود؛ این عارضه هایپر کلسترولمیای خانوادگی نامیده شده و منجر به بروز بیماری قلبی در سنین جوانی می شود. محققان مرکز پزشکی دانشگاه لویولا در شیکاگو در روشی مشابه دیالیز بیماران کلیوی، بیماران با سطوح بالای کلسترول بد (LDL)‌ را تحت درمان قرار می‌دهند.
در این روش درمانی بیمار هر دو هفته یکبار مدت دو تا چهار ساعت به دستگاه مخصوص متصل شده و 70 تا 80 درصد کلسترول بد (LDL) از بدن فرد حذف و خون تصفیه شده مجددا به بدن بازگردانده می شود و کلسترول خوب (HDL)‌ نیز در بدن باقی می ماند. روش درمانی آفرزیس کلسترول بد (LDL Apheresis)‌ برای درمان بیماران مبتلا به عروق کرونر با کلسترول بالاتر از 200mg/dl‌ (میلی گرم/ دسی لیتر) و بیماران بدون مشکل عروق کرونر با کلسترول بیشتر از 300mg/dl‌ مورد استفاده قرار می گیرد.

برگزار کننده: دانشگاه علوم پزشکی مشهد
زمان برگزاری: ۳۰ مرداد الی ۱ شهریور ۱۳۹۲
ارسال خلاصه مقالات: ۱۷/۳/۱۳۹۲
مکان برگزاری: مشهد

سایت همایش

محققان دریافتند که گیلاس می‌تواند خطر ابتلا به حملات نقرس را کاهش دهد. بر اساس مطالعات انجام شده، مشخص شد در بیماران مبتلا به نقرس که میوه گیلاس را مصرف می‌کنند خطر ابتلا به حملات نقرس در مقایسه با کسانی که این میوه را مصرف نمی‌کنند، 35 درصد کاهش می‌یابد. نقرس، موجب تبلور اسید اوریک در مفاصل و باعث درد و تورم می‌شود. در حالی‌که برای درمان نقرس، داروهای زیادی موجود است اما محققان برای جلوگیری از حملات این بیماری خوردن گیلاس را توصیه می‌کنند.
در این مطالعه، دکتر یوکینگ ژانگ، استاد پزشکی و بهداشت عمومی در دانشگاه بوستون و همکارانش بر روی 633 فرد مبتلا به نقرس در مدت یک سال بررسی‌هایی انجام دادند و به نتایجی دست یافتند. در این مطالعه از شرکت‌کنندگان در مورد تاریخ شروع نقرس، علائم، داروها و مصرف گیلاس قبل از حمله سوالاتی پرسیده شد. دکتر ژانگ اظهار کرد: یافته‌ها نشان می‌دهد مصرف گیلاس یا عصاره گیلاس خطر ابتلا به حمله نقرس را کاهش می‌دهد. نتایج این مطالعه در مجله (American College of Rheumatology (ACR منتشر شده است.

یک پژوهش‌ جدید نشان می‌دهد افراد سیگاری می‌توانند مثل افراد غیرسیگاری، سلامتی‌شان را به دست آورند اما این روند 20 سال طول می‌کشد. مطالعه جدید محققان کانادایی نشان می‌دهد افرادی که سیگار را ترک کرده‌اند می‌توانند وضعیت سلامتی‌شان را همچون کسانی که سیگار نکشیده‌اند به دست آورند اگرچه این فرآیند احتمالاً 20 سال به طول خواهد انجامید. دیدیه گاریژو (تحلیل‌گر ارشد) و همکارانش دریافتند در میان افرادی که به طور مرتب سیگار می‌کشند کم کردن تعداد سیگار‌ها نیز خطراتی به دنبال دارد. معمولاً افراد سیگاری نسبت به کسانی که هرگز سیگار نکشیده‌اند 60 درصد بیشتر در معرض بیماری قلبی قرار دارند.

مصرف کیوی می‌تواند مشکلات تنفسی مانند آسم و خس خس سینه را کاهش دهد.  تحقیقی بر روی 18 هزار و 737 کودک 6 تا 7 ساله در ایتالیا نشان داد: کودکانی که مرکبات و کیوی را بیشتر مصرف می‌کردند تا 44 درصد کمتر از گروه شاهد علائمی مانند خس خس سینه را از خود نشان دادند. نتایج تحقیق نشان داد: کودکانی که از این میوه‌ها بیشتر مصرف می‌کردند، ضمن این که 28 درصد کمتر آبریزش بینی گرفتند، احتمال ابتلا به سرفه مزمن در آنها نیز 25 درصد کمتر از بقیه بود و در مقایسه با دیگران تا 32 درصد نیز کمتر به تنگی نفس مبتلا شدند.
نتایج حاصل از این تحقیق افزود: مصوف میوه‌های غنی از ویتامین C حتی در پایین‌ترین حد نیز می تواند در کاهش خس خس سینه و دیگر علائم آلرژیک در کودکان بویژه کسانی که مستعد ابتلا به آنها هستند، موثر باشد. نتایج دیگر این مطالعه می‌افزاید: کیوی مملو از ویتامین C، پلی فنول‌ها و منبع خوبی از پتاسیم است که همه آنها با هم در کاهش خطر لخته شدن خون موثر هستند و نیز می‌تواند از بدن در برابر رادیکال‌های آزاد که باعث استرس اکسیداتیو می‌شوند، محافظت کند و این در حالیست که استرس اکسیداتیو می‌تواند منجر به آترواسکلروزیس (یکی از دلایل وقوع بیماریهای قلبی) شود. کیوی همچنین دارای ترکیباتی به نام لوتئین و زاکسانتین است که به حفظ بینایی و محافظت در برابر دژنراسیون ماکولای چشمی کمک می‌کند. 

دانشمندان مؤسسه فناوری جورجیا و دانشگاه اموری در حال کار بر روی پلاکت‌های خون مصنوعی هستند که به لخته شدن سریع‌تر خون کمک کرده و خونریزی را در افراد دارای زخم‌های خطرناک مانند مجروحان میدانها جنگ کاهش خواهد داد. این محققان موفق به تولید یک ماده زیستی جدید شده‌اند که از عملکرد پلاکت‌های خونی که به لخته شدن خون کمک کرده، تقلید می‌کند.
به گفته محققان در نشست سالانه پیشرفتهای علمی آمریکا، این پلاکتهای مصنوعی در آزمایشات بر روی حیوانات، کار پلاکتهای طبیعی را تکمیل کرده، زمان لخته شدن را تا 30 درصد افزایش و خونریزی را تا 40 درصد کاهش دادند. این پلاکت‌های مصنوعی قابل خشک و منجمد کردن بوده و کارکنان ارتش می‌توانند آنها را به میدانهای جنگ برده و برای کاهش خونریزی و ارتقای شانس زنده ماندن سربازان آسیب دیده به آنها تزریق کنند.
اگرچه به گفته محققان، پژوهشهای بیشتر برای آزمایش پلاکت‌های مصنوعی در انسان و تولید فناوری برای انتقال و استفاده از آن در میدان جنگ مورد نیاز است. این پلاکتها پس از تزریق در بدن در جریان خون گردش کرده و پس از رسیدن به زخم کار خود را آغاز می‌کنند. در آنجا این پلاکت‌ها با همان پروتئین‌هایی که منجر به آغاز فرآیند طبیعی لخته‌سازی خون در بدن شده، فعال می‌شوند. از آنجایی که این پلاکتها بطور خودکار جای زخم را پیدا می‌کنند، نیازی به جستجو برای آنها نیوده و از این رو برای جراحتهای داخلی بسیار مفید است.
هنوز مشخص نیست که این پلاکتها تا چه زمان در بدن دوام دارند؛ اما اگر برای یک دوره کوتاه نیز مقاومت کنند، می‌توانند به شکل پیشگیری‌کننده در زمان بروز آسیب و زخم مورد استفاده قرار بگیرد. محققان امیدوارند بتوانند نوعی پلاکت مصنوعی طراحی کنند که بتواند فرآیند التیام زخم را با انتشار علائم شیمیایی خاص هدایت کرده و اثر زخم را کاهش دهد. به گفته محققان این دستگاه ممکن است طی سه تا پنج سال آینده در دسترس قرار دهد. 

دانشمندان دانشگاه پنسیلوانیا موفق به شناسایی مولکولی شده‌اند که عهده‌دار فعالسازی پروتئینی است که با بیماری‌ها مبارزه می‌کند. دانشمندان با استفاده از مولکول TIC10 توانستند بطور چشمگیری بر محدودیت‌های پروتئین TRAIL غلبه کرده و با استفاده از یک مکانیزم ایمن به جنگ با سلول‌های سرطانی بپردازند. پروتئین TRAIL به سرکوب رشد تومور در زمان نظارت ایمنی پرداخته که طی آن سیستم ایمنی بدن از بدن در برابر سلولهای سرطانی محافظت می‌کند. این فرآیند در زمان رشد سرطان مختل شده و منجر به رشد و انتشار تومورها می‌شود. مزیت اصلی استفاده از این پروتئین به عنوان راهی برای مبارزه با سرطان آن است که پروتئین نام برده، بخشی از سیستم ایمنی بوده، از این رو مانند شیمی‌درمانی یا پرتو درمانی سمی محسوب نمی‌شود. علاوه بر آن، اندازه کوچک مولکول TIC10 باعث تاثیرگذاری بیشتر آن نسبت به اکتشافات گذشته شده چرا که می‌تواند از مانع مغز و خون که سیستم گردش خون را از مغز جدا می‌کند، عبور کند. این مانع می‌تواند از ورود درمانهای سرطان به مغز جلوگیری کرده و در نتیجه اثر درمانهای تومورهای مغزی را کاهش دهد.
مزیت دیگر این است که این مولکول، ژن TRAIL را نه فقط را در سلولهای سرطانی بلکه در سلولهای سالم نیز فعال می‌کند. این فعالیت به عنوان «اثر ناظر» شناخته شده که بر اساس آن سلولهای نزدیک به سلولهای سرطانی نیز از بین می‌روند. در این حالت، سلولهای سالم نیز از افزایش گیرنده‌های TRAIL در سطح خود برخوردار می‌شوند. اگرچه این پژوهش بر روی موشها انجام شده، اما دانشمندان اطمینان دارند که این رویکرد بر روی انسان نیز جواب خواهد داد. موفقیت این پروتئین در حذف سلولهای سرطانی منجر به آغاز کارآزمایی‌های بالینی با نسخه‌های مصنوعی شده و کارآزمایی‌های اولیه نشان داده که افزودن TRAIL در دارو مشکلی نداشته و ایمن است. این پژوهش در مجله Science Translational Medicine منتشر شده است.

نتایج یک تحقیق نشان داد که مصرف کم یا زیاد کلسیم می‌تواند خطر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی در زنان را افزایش دهد. گروهی از محققان با انجام آزمایش‌ها بر روی 61443 زن در سوئد و بررسی رژیم غذایی آنها و نیز منظور کردن اطلاعات آنها درخصوص وضعیت یائسگی، درمان با استروژن پس از یائسگی، وزن و قد، عادات سیگار کشیدن و فعالیت بدنی دریافتند مصرف بالای کلسیم خطر وقوع مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی را میان زنان تا 2 برابر افزایش می‌دهد.
محققان با انجام یک پیگیری 19 ساله مشاهده کردند که 32 درصد از 11944 نفر از زنانی که فوت کرده‌اند بر اثر بیماری‌های قلبی عروقی، 16 درصد از بیماری‌های قلبی و 8 درصد بر اثر سکته مغزی بوده است. بالاترین میزان وقوع مرگ و میر در اثر بیماری‌های قلبی عروقی در میان زنانی بود که به میزان بالاتر از 1400 میلی گرم در روز کلسیم مصرف می‌کردند. نتایج حاصل از این مطالعه همچنین نشان داد: میزان مرگ و میر زیادی نیز در میان زنانی که کمتر از600 میلی‌گرم در روز کلسیم را از رژیم غذایی و یا مکمل‌های کلسیم به دست می‌آوردند، مشاهده شد و در این میان زنانی که بیشتر از 1400 میلی‌گرم در روز کلسیم دریافت می‌کردند تا 2 برابر بیشتر از زنانی که بین 999 – 600 میلی‌گرم در روز کلسیم مصرف می‌کردند در معرض احتمال وقوع مرگ و میر قرار گرفتند. به گفته محققان این یافته‌ها نشان می‌دهد که رژیم‌های غذایی حاوی مقادیر بسیار کم یا مقادیر بسیار زیاد کلسیم در زنان می‌تواند تعادل نرمال آن را برهم زند و باعث تغییراتی در سطح کلسیم خون شود که پیامدهای نامطلوبی را پی خواهد داشت. 

پژوهشگران MIT، با استفاده از رشته‌های دی‌ان‌ای و رنگ فلورسانس، موفق به ساخت حسگر pH با قدرت تفکیک بالا شدند که با استفاده از آن می‌توان وجود بیماری سرطان را تشخیص داد.  pH و بار نقش مهمی در بسیاری از سیستم‌ها و فرآیندهای فیزیولوژی نظیر تاخوردن پروتئین‌ها ایفا می‌کند، به‌ طوری که می‌تواند شاخصی برای بروز بیماری سرطان باشد.
در مقاله‌ای که اخیرا پژوهشگران آمریکایی تحت عنوان "A Mechanism for Biocompatible Nanocrystal-Based Sensors" در نشریه "Angewandte Chemie" به چاپ رساندند، نشان دادند که می‌توان از نوعی حسگر جدید برای ردیابی سرطان استفاده کرد. برای این کار اسیدیته سلول‌های زنده برای یک دوره زمانی طولانی رصد می‌شود، قدرت تفکیک این روش بیشتر از حدی است که پیش از این انجام شده بود. برای این کار از ترکیب نانوبلورهای فلورسانت به‌ همراه بازوهای مولکولی متحرک استفاده شد، بازوهایی که در اثر تغییرات pH محیط می‌توانند باز و بسته شوند.
اندوزوم‌ها سلول‌هایی هستند که نقش مهمی در انتقال سلولی ایفا می‌کنند، این سلول‌ها با رسیدن به بلوغ رشد و pHشان تغییر می‌کند. این موضوع اخیرا توسط محققان موسسه فناوری ماساچوست توسط یک حسگر نانومقیاس pH و میکروسکوپ فلورسانس مشاهده شده است. راز این موفقیت در طراحی نوعی حسگر غیرمعمول است؛ در این حسگر یک بازوی مولکولی متحرک به نانوبلورهای فلورسانت سبز و قرمز متصل است. این نانوبلورها ذرات نیمه‌هادی هستند که به‌ راحتی انرژی جذب شده توسط رنگ‌های فلورسانت را از طریق مکانیسم غیرتابشی انتقال می‌دهند. با این کار تابش فلورسانس توسط میکروسکوپ قابل مشاهده خواهد شد.
فاصله میان نانوبلور و رنگ توسط تا شدن و باز شدن بازوهای مولکولی حسگر کنترل می‌شود، این حرکت کاملا وابسته به اسیدیته است. این بازو از یک تکه دو رشته دی‌ان‌ای و یک تکه تک‌رشته دی‌ان‌ای بوجود آمده است. با افزایش غلظت یون‌های H+، تمایل این رشته‌ها برای ایجاد یک رشته سه گانه افزایش می‌یابد به شکلی که تک رشته بین شیارهای دو رشته قرار گرفته و موجب تاخوردن آن می‌شود. این حرکت بازوها در pH هفت رخ داده و بسیار به تغییر آن حساس است. در pHهای بالاتر بازو کشیده شده و مولکول‌های فلورسانس از هم فاصله می‌گیرند، در نتیجه انتقال انرژی رخ نخواهد داد. در pH پایین‌تر بازوها تا شده و امکان انتقال بار را فراهم می‌کند. در واقع این روش نسبت میان تابش سبز به قرمز را اندازه‌گیری می‌کند نه مقدار واقعی‌ را، بنابراین تغییر مقدار تابش تفاوتی در نتیجه نخواهد داشت.